Ω μυστήριο μέγα!

  

Ω εσύ, σκοτεινή πύλη,
που την ονόμασαν θάνατο οι θνητοί,
μα μέσα σου φυλάς το φώς το άσβηστο·
δεν είσαι σβήσιμο,
μα θριαμβευτική αυγή,
δεν είσαι σιωπή,
μα τραγούδι που τ’ ακούει η ψυχή
καθώς σκίζει τα πέπλα του χρόνου.

Δέντρα, γιατί πρασίνισαν τα φύλλα σας;
Άνεμε, γιατί φυσάς γλυκύτερα;
Θάλασσα, γιατί σηκώνεις κύμα
που μοιάζει με χειροκρότημα;
Μήπως γνωρίζετε το μυστικό;
Μήπως είδατε την είσοδο στο άφθαρτο;
Μήπως αγγίξατε την αλήθεια
που εμείς οι άνθρωποι μόνο ονειρευόμαστε
μέσα σε φθαρτά σώματα;

Ω μυστήριο μέγα!
Εκεί που περίμενα θρήνο
ξεσπά χαρά ανείπωτη·
εκεί που περίμενα νύχτα
ξεχύνεται ημέρα·
εκεί που φανταζόμουν ερημιά
ανθίζει κοινότητα,
και οι καρδιές ενώνονται
σε άρρητο δεσμό.

Ω άνθρωπε, φοβισμένε προσκυνητή,
μην τρομάζεις μπροστά στο σκότος·
δεν είναι το τέλος σου,
είναι η νέα αρχή·
δεν είναι το γκρέμισμα,
είναι η κορύφωση.
Η λύπη σου είναι αληθινή,
μα βαθύτερη χαρά σε περιμένει.
Και η ψυχή, γυμνή και φτερωτή,
περνά απ’ το πρόσκαιρο
στην αιωνιότητα,
ψάλλοντας σιωπηλά
τον ύμνο της μεταμόρφωσης. 

                                                                                                                                                                 Αλέξανδρος Κούρος