«Κύριε, σώσον με».

  

Υπάρχουν νύχτες που η θάλασσα μοιάζει ατελείωτη και το σκοτάδι κρύβει την ακτή.
Το καράβι παλεύει.
Τα κουπιά βαραίνουν.
Ο άνεμος μαστιγώνει τη σκέψη,πριν αγγίξει το σώμα.

Κι Εκείνος περπατά
πάνω στο χάος.
Όχι για να δείξει τη δύναμη Του,
αλλά για να συναντήσει τους φοβισμένους.
Η φωνή Του δεν διαλύει τον άνεμο.
Διαλύει τον τρόμο.
«Θάρσει, Εγώ ειμί, μη φοβείσθε».

Ο Πέτρος αφήνει τη βεβαιότητα,
πατά στο νερό. Κι όσο κοιτά τον Χριστό,
το κύμα υπακούει.
Μα σαν γυρίσει στο σκοτάδι,βυθίζεται.
Η προσευχή του είναι η πιο αληθινή:
«Κύριε, σώσον με».
Κι η απάντηση άμεση.

Η θάλασσα ησύχασε.
Μα η σιωπή που έμεινε ήταν πιο δυνατή απ’ τον άνεμο.

Κι εσύ ξέρεις, δεν ήταν τύχη που δεν βούλιαξες.
Ήταν το χέρι που δεν φαινόταν, μα σε κρατούσε κάθε φορά.
Όχι για να αποφύγεις το κύμα, αλλά για να μάθεις, πως η ζωή κερδίζεται μόνο μαζί Του!