Δεν φωνάζουμε για να μας ακούσει ο Θεός. Του μιλάμε με την καρδιά.

  

Ένα πρωινό Κυριακής, ο μικρός Νικόλας μπήκε στην εκκλησία τρέχοντας. Γελούσε δυνατά, μιλούσε χωρίς σταματημό και κοιτούσε γύρω του σαν να ήταν σε αυλή παιχνιδιού.
Μπροστά του, στο μανουάλι, έκαιγε ένα μικρό καντήλι.
Ένας ηλικιωμένος παππούς τον πλησίασε ήρεμα και του είπε: «Ξέρεις γιατί αυτό το καντήλι καίει αθόρυβα;»
Ο Νικόλας κούνησε το κεφάλι αρνητικά.
«Γιατί εδώ μέσα», συνέχισε ο παππούς, «δεν φωνάζουμε για να μας ακούσει ο Θεός. Του μιλάμε με την καρδιά. Και η καρδιά μιλάει καλύτερα όταν είναι ήσυχη».
Ο μικρός στάθηκε για λίγο σιωπηλός. Κοίταξε τη φλόγα που έτρεμε απαλά και χωρίς να του το ζητήσει κανείς, χαμήλωσε την φωνή του.

Άναψε ένα κερί και ψιθύρισε: «Θεέ μου, συγγνώμη».
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που έμπαινε στην εκκλησία, θυμόταν το αναμμένο καντήλι. Και πρώτα σιωπούσε μετά προσευχόταν.
Η εκκλησία δεν είναι απλώς ένας χώρος είναι τόπος παρουσίας του Θεού.
Ο σεβασμός, η σιωπή και η ταπείνωση ανοίγουν την καρδιά μας για να Τον συναντήσουμε.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού