Ο Αγιος Ιωάννης.

  

Κάποτε, λένε, ένας νέος μοναχός ταξίδευε σε ένα απομακρυσμένο νησί. Καθώς περπατούσε στα βράχια, είδε ένα μικρό, λευκό εκκλησάκι, χτισμένο κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού. Πλησίασε και διάβασε την επιγραφή:
«Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος».
Συνέχισε τον δρόμο του και λίγες ώρες αργότερα, σε μια ρεματιά, είδε άλλο ένα εκκλησάκι. Το ίδιο όνομα.
Την επόμενη μέρα, στο βουνό. Το ίδιο.
Στο λιμάνι. Πάλι το ίδιο.
Απορημένος, ρώτησε έναν γέροντα του τόπου: Γιατί, γέροντα, τόσα πολλά εκκλησάκια του Αγίου Ιωάννου;
Και ο γέροντας του απάντησε ήσυχα:
Γιατί ο Άγιος Ιωάννης δεν ανήκει σε έναν τόπο. Ανήκει σε κάθε καρδιά που θέλει μετάνοια.
Ο Άγιος Ιωάννης δεν έκανε θαύματα εντυπωσιακά.
Δεν έχτισε πόλεις.
Δεν βασίλεψε.
Όμως μίλησε την αλήθεια, ακόμη κι όταν κόστιζε.
Έδειξε τον Χριστό και έκανε πίσω.

Φώναξε στην έρημο, και η φωνή του ακούγεται ακόμη.
Γι’ αυτό και ο λαός του Θεού τού έχτισε εκκλησάκια: στα βουνά, γιατί έζησε ασκητικά στις ερημιές, γιατί αγάπησε τη σιωπή στις ακτές, γιατί βάπτισε στα νερά στα χωριά και στις πόλεις, γιατί όλοι χρειάζονται μετάνοια
Και κάθε μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου είναι μια σιωπηλή φωνή που λέει: «Ετοίμασε την οδό Κυρίου».
Γι’ αυτό, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο Άγιος Ιωάννης έχει τόσα εκκλησάκια, όσα και οι ψυχές που ζητούν φως πριν συναντήσουν τον Χριστό.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού