Η αισιοδοξία δεν υπόσχεται ότι όλα θα πάνε εύκολα.

  

Υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος να σταθείς απέναντι στα πράγματα. Όχι με φωνή, ούτε με κατηγορία, αλλά με καθαρότητα.
Είναι η στιγμή που λες:
«Κάτι δεν πάει καλά όχι με σένα ως άνθρωπο, αλλά με αυτό που συμβαίνει ανάμεσά μας.
Και μπορώ να το δω χωρίς να πληγώσω.»
Η αισιοδοξία δεν είναι άρνηση του πόνου. Είναι η απόφαση να μην γίνει ο πόνος οδηγός. Είναι η επιλογή να μιλήσεις χωρίς να μειώσεις, να εκφραστείς χωρίς να ακυρώσεις τον άλλον. Εκεί που ο θυμός λέει «φταις», η αισιοδοξία λέει «ας το δούμε μαζί».
Ο άνθρωπος δεν είναι τα λάθη του. Δεν είναι η χειρότερη στιγμή του. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι που μπορεί να μάθει, να αλλάξει, να ωριμάσει. Κανείς δεν είναι χαμένος, κανείς δεν είναι ανάξιος, κανείς δεν περισσεύει.

Υπάρχουν και μηνύματα που θεραπεύουν. Μηνύματα που χτίζουν αντί να γκρεμίζουν:
Έχεις αξία, ακόμη κι όταν δυσκολεύεσαι.
Είσαι αρκετός, ακόμη κι αν δεν είσαι τέλειος.
Αξίζεις αγάπη, όχι επειδή δεν σφάλεις, αλλά επειδή είσαι άνθρωπος.
Ανήκεις εδώ, τώρα, όπως είσαι.
Η παρουσία σου έχει νόημα.
Αυτές οι λέξεις δεν κάνουν θόρυβο.
Δεν επιβάλλονται. Όμως μένουν. Ριζώνουν. Και όταν όλα γύρω τρίζουν, γίνονται έδαφος σταθερό.
Η αισιοδοξία δεν υπόσχεται ότι όλα θα πάνε εύκολα. Υπόσχεται όμως κάτι βαθύτερο: ότι μπορείς να προχωρήσεις χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου και χωρίς να συντρίψεις κανέναν στον δρόμο.
Και αυτό αθόρυβα αλλάζει τα πάντα.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού