Ένας άνθρωπος είχε μια πληγή στο σώμα του.
Δεν φαινόταν μεγάλη, αλλά δεν έκλεινε ποτέ.
Άλλοτε πονούσε, άλλοτε μολυνόταν και του δυσκόλευε τον δρόμο.
Κάθε φορά που πονούσε, πήγαινε στον ιατρό.
Ο ιατρός την καθάριζε, την άλειφε με φάρμακο και του έλεγε να προσέχει.
Όμως ο άνθρωπος, από αμέλεια και συνήθεια, ξαναχτυπούσε στο ίδιο σημείο.
Και πάλι πονούσε. Και πάλι ντρεπόταν.
Μια μέρα είπε: «Αφού ξέρω ότι θα ξαναπέσω, τι νόημα έχει να ξαναπάω;»
Και ο ιατρός του απάντησε ήσυχα: «Δεν έρχεσαι επειδή δεν ξαναπληγώνεσαι, αλλά επειδή δεν θέλεις να πεθάνει το μέλος.
Η πληγή που καθαρίζεται ζει η πληγή που κρύβεται σαπίζει».
Τότε κατάλαβε πως ο ιατρός δεν θεράπευε μόνο το σώμα, αλλά και την καρδιά του.
Και του είπε: «Η ψυχή σου είναι σαν αυτή την πληγή. Η αμαρτία την χαράζει, αλλά η μετάνοια την κρατά ανοιχτή στο φως.
Η εξομολόγηση δεν είναι για τους τέλειους, είναι για τους πληγωμένους».
Και από τότε, κάθε φορά που έπεφτε, δεν απελπιζόταν.
Σηκωνόταν, πήγαινε στον Ιατρό των ψυχών, και έλεγε με ταπείνωση: «Κύριε, πάλι ήρθα θεράπευσέ με».
Και η Χάρις, σαν ήσυχο φάρμακο, δούλευε μέσα του αθόρυβα, μέχρι που κάποτε η πληγή έκλεισε, όχι γιατί δεν ξαναχτυπήθηκε, αλλά γιατί δεν έπαψε ποτέ να θεραπεύεται.
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου