Τα χέρια είναι τα φτερά της καρδιάς.

  

Δεν χρειάζεται να την αφήσεις μόνο στο μυαλό. Αν το κάνεις, η αγάπη γίνεται σκέψη και οι σκέψεις άλλοτε σε ζεσταίνουν κι άλλοτε σε παγώνουν.

Τα χέρια είναι τα φτερά της καρδιάς.
Αν τα βάλεις να δουλέψουν ζυμώνοντας ψωμί, σκαλίζοντας ξύλο, στρώνοντας τραπέζι, κλαδεύοντας μια γλάστρα ή σφίγγοντας το χέρι κάποιου που σιωπά τότε η καρδιά βλέπει ότι η αγάπη έγινε πράξη.

Κι όταν η αγάπη γίνεται πράξη, σταματάει να ψάχνει επιβεβαίωση έξω. Ησυχάζει. Γιατί βλέπει τον εαυτό της καθρεφτισμένο σε ό,τι δημιούργησες.
Μην την κρατάς σκλάβα στο μυαλό. Άφησέ την να τρέξει από τα δάχτυλά σου. Και τότε όλοι όσοι σε πλησιάσουν θα νιώσουν την ίδια ζεστασιά χωρίς να χρειαστεί να πεις ούτε λέξη.

Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Είναι κάτι που το φτιάχνεις, κάθε μέρα, με τα ίδια σου τα χέρια.
Είμαστε ότι αγγίζουμε.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού