Ό,τι κι αν κάνεις, κάποιος θα βρει λάθος.

  

Αν μιλάς, θα πουν ότι φωνάζεις. Αν σιωπάς, θα πουν ότι δεν έχεις γνώμη. Αν προχωράς, θα πουν ότι τρέχεις χωρίς σκέψη. Αν σταματάς, θα πουν ότι τα παράτησες.

Οι άνθρωποι δεν κρίνουν εσένα. Κρίνουν τον φόβο τους, την ανασφάλειά τους, τα όριά τους. Και τα φορτώνουν πάνω σου.

Εσύ, όμως, δεν χρειάζεται να τα σηκώσεις.

Κάνε αυτό που η ψυχή σου το βράδυ, πριν κλείσεις τα μάτια, δεν θα ντρέπεται να το θυμάται. 

Διάλεξε την ησυχία που δεν εξηγείται. Διάλεξε τον δρόμο που δεν αποδεικνύεται. Διάλεξε την ευτυχία που δεν χρειάζεται θεατές.

Και στους υπόλοιπους χαμογέλα. Όχι ειρωνικά. Ήρεμα. Σαν να τους λες: «Καταλαβαίνω. Αλλά έχω να πάω κάπου αλλού».

Γιατί στο τέλος, δεν μετράει πόσοι σε επικρότησαν.
Μετράει αν εσύ, όταν κοιτάς τον καθρέφτη, αναγνωρίζεις αυτόν που ήθελες να γίνεις.

 

                                                                          Εκ της συντακτικής ομάδας του  Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού