ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

  

Συγχώρεσέ μας Χριστέ μου! Χώρεσέ μας στὸ Σῶμα Σου τὸ Λαμπροφόρο καὶ χώρεσε καὶ Σὺ στὰ δικά μας ταλαίπωρα σώματα! Ὅλοι μέσα Σου! Μὴ μείνει κανένας ἔξω!
Εἶσαι ὄχι ἁπλῶς δ ί π λ α στὶς πληγές μας, ἀλλὰ μ έ σ α στὰ τραύματά μας, ἀφοῦ ὁλόκληρους μᾶς φόρεσες πάνω Σου.
Διόρθωσέ μας νὰ μὴν ἱκανοποιοῦμε (κρυφο)ἰδιοτελεῖς πόθους καὶ προσδοκίες πλησίον Σου. Ἂν τὸ κάνουμε σὲ παρερμηνεύουμε καὶ ἔχουμε ἤδη ἀπομακρυνθεῖ. Πρόλαβέ το! Ἡ χαρὰ βρίσκεται σὲ αὐτὸ τὸ "μαζί Σου" καὶ ὅπου βγάλει. Ἀρκεῖ ποὺ θὰ εἶσαι καὶ Σὺ Ἐκεῖ, στὸν δικό Σου τρόπο καὶ τόπο ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν πνιγμὸ τῆς οὐ-τοπίας μας.
Πάρε μας λοιπὸν ἀπὸ τὸ χέρι τοὺς ἀποτυχημένους σὲ κάθε ἐπίπεδο, άλλὰ ποὺ Σὲ φωνάζουμε -ὅ,τι μᾶς ἀπέμεινε- καὶ θὰ Σὲ φωνάζουμε μὲ κραυγὴ ἰσχυρὴ καὶ δάκρυα (ἂν μᾶς δώσεις) γιὰ νὰ μᾶς μάθεις ὅτι ἀκόμη καὶ στὸ σκοτάδι τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ τρομάζουμε νὰ δοῦμε, νὰ Σοῦ φανερώσουμε, εἶσαι ἐκεῖ παρὼν καὶ ὁλοζώντανος.

Ἡ προσευχὴ δὲν μᾶς φέρνει αὐτὰ ποὺ θέλουμε, ἀλοίμονο ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ἀλλὰ μᾶς μετακινεῖ πρὸς Ἐσένα καὶ δημιουργεῖ ἀλλαγὲς θαυμαστές, συνεχεῖς ἐκπλήξεις: σὲ ἄλλα κοπιάζεις, γιὰ ἄλλα ἀμοίβεσαι, σὲ ἄλλα φταῖς, γιὰ ἄλλα παιδεύεσαι. Δὲν εἶναι ἀλισβερίσι, ἀλλὰ ζωντανὴ εἰσβολὴ τοῦ "μαζί Σου", τῆς "Ἀνάστασης" στὸ καθ' ἡμέραν.
Θὰ ζήσουμε λοιπὸν τελικά, τὰ ἀναιμικά σου ξεροκέφαλα παιδιά...
Εἶσαι Ἀναστημένος καὶ μᾶς σώζεις, μᾶς ἀκεραιώνεις ἀπὸ τὴ διάλυση συνεχῶς ἐδῶ καὶ τώρα, ἀφομοιώνοντάς μας.
Κύριε, ἀληθῶς ἀνέστης! Μέσα ἀπὸ τὰ δικά μας μνήματα, μέσα στὴν καθημερινότητά μας, ὅλων.
Ἀμήν, ἒρχου Ἀναστημένε Κύριε Ἰησοῦ!

Ἀρχ. Ἐφ. Τρ.