Βλέποντας τον Χριστό πανω στον Σταυρό

  

Πολλές φορές βλέπω τον Χριστό επάνω στο Σταυρό, γυμνό, πληγωμένο, μόνο του και τρομάζω τι περιμένει την δική μου ζωή.
Όμως αυτή, ενώ ήταν μια δύσκολη στιγμή δεν ήταν το τέλος της ιστορίας.

Ναι ο Θεός δεν απάντησε εκείνη την ώρα στην προσευχή του Ιησού επάνω στο Σταυρό. "Θεέ μου Θεέ μου γιατί με εγκατέλειψες; "αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν απών.

Η "σιωπή" του Θεού δεν ήταν απουσία.
Ηταν δρόμος. Μέρος μια πορείας προς την λύτρωση.

Ο Θεός δεν απάντησε εκείνη την ώρα.
Δεν έσπευσε να εξηγήσει.
Δεν βιάστηκε να σώσει από τον πόνο.
Σιώπησε… και περίμενε.

Και η απάντηση ήρθε αλλιώς.
Ήρθε με την Ανάσταση.

Αυτό αλλάζει όλη την ιστορία και την ερμηνεία μας.
Γιατί σου μαθαίνει πως η σιωπή του Θεού δεν είναι το τέλος.
Αλλά είναι το μέρος μιας πορείας.

Μερικές φορές προσεύχεσαι… και τίποτα δεν αλλάζει εξωτερικά.
Η ασθένεια μένει.
Ο πόνος επιμένει.
Το θαύμα δεν γίνεται όπως το ζήτησες.

Κι όμως… κάτι μετακινείται μέσα σου. Κάτι συμβαίνει.

Η προσευχή δεν αλλάζει πάντα την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Αλλάζει όμως την καρδιά μας.
Δεν θεραπεύει πάντοτε το σώμα.
Φωτίζει όμως την ψυχή μας.
Δεν παίρνει πάντα τον πόνο.
Μας αποκαλύπτει όμως την Παρουσία Του Θεού.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι πιο βαθύ.

Η μεγαλύτερη απάντηση του Θεού δεν είναι ένα “ναι”.
Ούτε ένα “όχι”.

Αλλά ο ίδιος. Η παρουσία Του στο πιο βαθύ σκοτάδι μας.
Μια παρουσία δίχως μορφή, μια φωνή που δίχως λέξεις σου φωνάζει «Είμαι εδώ». "Μαζί θα το περάσουμε". "Μαζί θα περπατήσουμε προς το Φως" .

                                                                                                                            -π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος