«Θέλεις να γίνεις καλά;»

  

Υπάρχει μια ερώτηση που δεν σε αφήνει να κρυφτείς:

«Θέλεις να γίνεις καλά;»

Δεν είναι αυτονόητη, γιατί όταν έχεις μείνει χρόνια 

στο ίδιο σημείο, δεν κουβαλάς μόνο τον πόνο. 

Έχεις μάθει να ζεις μαζί του, να τον εξηγείς και να τον αντέχεις,

 ξέροντας τι έφταιξε, ποιος δεν στάθηκε και πώς χάθηκε 

η στιγμή που θα μπορούσε να αλλάξει κάτι.

Ο άνθρωπος του Ευαγγελίου το λέει καθαρά:

«ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»,

και μαζί μ’ αυτό ομολογεί πως κάθε φορά που πάει να κινηθεί, 

κάποιος άλλος προλαβαίνει πριν από αυτόν. 

Δεν περιγράφει μόνο τη μοναξιά του, αλλά μια ζωή που τον προσπερνά.

Κι εκεί η ερώτηση στέκεται απέναντί σου, γιατί το «ναι» δεν είναι επιθυμία, 

είναι ρήξη με ό,τι σε κράτησε μέχρι τώρα και ένα βήμα 

που δεν στηρίζεται πια σε καμία βεβαιότητα.

Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το πιο δύσκολο δεν είναι 

να σηκωθείς, αλλά να πάψεις να γυρίζεις γύρω από το ίδιο σημείο,

 σαν να είναι αυτό που σε ορίζει. (Ιωαν. ε’ 1-15)