Η Πόλις εάλω.

  

Ήταν 29 Μαΐου 1453 η πόλη που έστεκε για χίλια χρόνια σαν γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους, λύγισε.

Τις προηγούμενες ημέρες, η Βασιλεύουσα έμοιαζε με σκηνικό απόκοσμου δράματος. Μια παράξενη ομίχλη είχε καλύψει τον Βόσπορο, και το φως που τρεμόσβηνε στον τρούλο της Αγίας Σοφίας φαινόταν στα μάτια των πιστών σαν το Άγιο Πνεύμα που εγκατέλειπε την πόλη. Οι καμπάνες δεν χτυπούσαν πια για γιορτή, παρά μόνο για να καλέσουν τους λιγοστούς προμαχώνες της χριστιανοσύνης στα τείχη.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας των Ρωμαίων, δεν φορούσε πια τα χρυσά του. Στάθηκε ανάμεσα στους στρατιώτες του, όχι ως επίγειος θεός, αλλά ως θνητός που επέλεξε να γίνει ένα με το χώμα της πατρίδας του.

«Η πόλις εάλω», ψιθύρισαν τα χείλη, και ο ψίθυρος έγινε θρήνος, και ο θρήνος έγινε η σιωπή των αιώνων» Όταν η Κερκόπορτα παραβιάστηκε, η μοίρα είχε ήδη υπογράψει το τέλος. Οι ιαχές των εισβολέων έπνιξαν τις τελευταίες προσευχές.

Το Θεοδοσιανό Τείχος, που είχε αντέξει αιώνες επιδρομών, υποκλίθηκε στο βάρος της νέας εποχής.

Η Αγία Σοφία, το λιμάνι των ψυχών, γέμισε με τον απόηχο των βημάτων του κατακτητή.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς πέρασε στη σφαίρα του μύθου, περιμένοντας τη στιγμή που η ιστορία θα ξεδιπλώσει ξανά το νήμα της.

Τα χειρόγραφα και οι θησαυροί σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, μεταφέροντας το φως της Αναγέννησης στη Δύση μέσα από τις στάχτες της Ανατολής.

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν το τέλος της, αλλά η μεταμόρφωσή της σε έναν αιώνιο νόστο. Έκτοτε, η 29η Μαΐου κουβαλά έναν βαρύ, μελαγχολικό ήχο. Είναι η υπενθύμιση πως οι πιο λαμπρές αυτοκρατορίες σβήνουν, αλλά και πως οι μνήμες που ριζώνουν βαθιά στην ψυχή ενός λαού δεν πεθαίνουν ποτέ.

Η Βασιλεύουσα έπεσε, αλλά η σκιά της παρέμεινε για πάντα όρθια στις σελίδες της παγκόσμιας συνείδησης.

Θα ξαναγυρίσουμε!