Την Κυριακή του Τυφλού η Εκκλησία μας ανακαλεί στην μνήμη της τον φωτισμό του εκ γενετής τυφλού ανθρώπου στα Ιεροσόλυμα από τον ίδιο τον Κύριο. Ο Χριστός, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, παρουσιάζεται μέσα από την θεολογία του Ευαγγελιστού Ιωάννου ως το αληθινό Φως, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο.
Είναι Εκείνος που δημιούργησε το αισθητό φως της κτίσεως, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπει το άκτιστο εκείνο πνευματικό Φως, το οποίο αναζητά αδιάκοπα η ανθρώπινη ψυχή, πορευόμενη μέσα στο σκοτάδι του βίου αυτού.
Ο άνθρωπος, ακόμη και όταν νομίζει ότι βλέπει, συχνά περιπλανιέται μέσα σε βαθύ εσωτερικό σκότος, παλεύοντας να εξέλθει από την φυλακή του ίδιου του εαυτού του και να συναντήσει την Αλήθεια.
Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ήταν άνθρωπος στερημένος εκ γενετής από το φως των οφθαλμών.
Δεν είχε γνωρίσει ποτέ την όψη του κόσμου, ούτε την λαμπρότητα της δημιουργίας. Κι όμως, ενώ υστερούσε στην σωματική όραση, η ψυχή του παρέμενε δεκτική στο φως της θείας χάριτος. Η καρτερία του, η σιωπηλή του υπομονή και η εσωτερική του καθαρότητα προετοίμαζαν την μεγάλη εκείνη στιγμή της συναντήσεως με τον Χριστό.
Η θαρραλέα ομολογία του ενώπιον των Φαρισαίων, αποδεικνύουν ότι δεν επρόκειτο απλώς για έναν δυστυχή άνθρωπο που έλαβε θεραπεία, αλλά για μία ψυχή έτοιμη να δεχθεί το νοητό και ανέσπερο Φως του Θεού. Ο λύχνος της καρδιάς του ήταν ήδη αναμμένος, γεμάτος από το έλαιον της πίστεως και της ταπεινώσεως. Απέμενε μόνο να έλθει ο αληθινός Φωτοδότης, ώστε να πληρωθεί ολόκληρη η ύπαρξή του από χάρη και αλήθεια.
Το θαύμα αυτό του φωτισμού του τυφλού ισοδυναμεί ουσιαστικά με μία νέα δημιουργία, με μία ανάσταση εκ νεκρών. Ο Χριστός έσκυψε στην γη, έλαβε χώμα και έπλασε πηλό, όπως ακριβώς στην αρχή της δημιουργίας έπλασε τον Αδάμ στον παράδεισο. Με μία κίνηση θεϊκή και δημιουργική χαρίζει εκεί όπου δεν υπήρχε ποτέ όραση, νέους οφθαλμούς και νέο φως. Γι’ αυτό και η Κυριακή αυτή τοποθετείται μέσα στην αναστάσιμη περίοδο της Εκκλησίας· διότι αποτελεί σημείο νέας δημιουργίας και μαρτυρία της ζωοποιού δυνάμεως του Αναστάντος Χριστού.
Όπως κατά την πρώτη ημέρα της δημιουργίας ακούστηκε η προσταγή «Γενηθήτω φως» και πλημμύρισε η κτίση από λαμπρότητα, έτσι και τώρα, μέσα στην μία και αγία ημέρα του Πάσχα που συνεχίζει να βιώνει λειτουργικά η Εκκλησία, ο Χριστός δημιουργεί φως για τον αόμματο άνθρωπο· φως αισθητό για τα μάτια του σώματος και φως πνευματικό για τα βάθη της ψυχής.
Κάθε φορά που η Εκκλησία ποιεί ανάμνηση ενός τέτοιου θαύματος, στην πραγματικότητα μας καλεί να θυμηθούμε την δική μας θεραπεία και ανάπλαση. Ο καθένας μας είναι ο τυφλός της ευαγγελικής διηγήσεως. Είμαστε εμείς εκείνοι που καθόμαστε στο περιθώριο της οδού της ζωής, πληγωμένοι, αποκαμωμένοι και συχνά περιφρονημένοι από τον κόσμο, έως ότου περάσει ο Χριστός και μας χαρίσει το αληθινό φως. Είναι η δική μας ανθρώπινη φύση που θεραπεύεται, ανακαινίζεται και εξέρχεται από την φθορά προς την ζωή.
Το φως αυτό του Χριστού εξακολουθεί να έρχεται στον κόσμο, όμως ο κόσμος πολλές φορές αρνείται να το δεχθεί. Το φως γίνεται σημείο αντιλογίας, κριτήριο αποδοχής ή διωγμού μέσα στην σκοτεινή πραγματικότητα της πεπτωκυίας ανθρωπότητας. Ο Χριστός έρχεται «εις τα ίδια», αλλά οι άνθρωποι συχνά δεν Τον αναγνωρίζουν ούτε Τον υποδέχονται.
Παρ’ όλα αυτά, το σκοτάδι δεν μπορεί να καταλάβει ούτε να νικήσει το φως Του. Και όσοι τελικά ανοίγουν την καρδιά τους και Τον δέχονται, γίνονται τέκνα φωτός, άνθρωποι της χάριτος και της αληθείας, λαμβάνοντας δωρεά επάνω στην δωρεά και έλεος επάνω στο έλεος.
Η σημερινή Κυριακή είναι και η τελευταία πασχάλια Κυριακή του εκκλησιαστικού κύκλου πριν από την απόδοση της εορτής του Πάσχα. Όμως το αναστάσιμο φως του Χριστού δεν περιορίζεται σε ημερομηνίες και εορτολογικά όρια. Το φως της Αναστάσεως πληροί αιώνια τον ουρανό, την γη και τα καταχθόνια, παραμένοντας ακατάλυτο και ατελεύτητο μέσα στους αιώνες.
Αυτό το μυστήριο βιώνεται αδιάκοπα μέσα στην Εκκλησία, η οποία έχει πασχάλιο θεμέλιο, πασχάλιο χαρακτήρα και αιώνια αναστάσιμη προοπτική. Η ζωή της Εκκλησίας είναι μία συνεχής διάβαση από το σκοτάδι προς το φως, από τον θάνατο προς την ζωή και από την φθορά προς την αιωνιότητα.
Και όσο ο άνθρωπος παραμένει ενωμένος με τον Χριστό, τόσο καθαρίζονται οι οφθαλμοί της ψυχής του και γίνεται ικανός να αντικρίζει όχι μόνο την αλήθεια του κόσμου, αλλά και την ίδια την παρουσία του Θεού μέσα στην καθημερινότητά του.
Τότε ακόμη και οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και οι πτώσεις φωτίζονται από μία άλλη προοπτική. Διότι εκεί όπου βρίσκεται ο Χριστός, ακόμη και ο πόνος μεταβάλλεται σε ελπίδα και ακόμη και το βαθύτερο σκοτάδι αρχίζει να υποχωρεί μπροστά στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως. Αμήν.
π. Παντ. Κρούσκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου