Η αγάπη δεν ανθίζει μέσα στην απαίτηση.

  

Δεν μεγαλώνει με παρακάλια, ούτε κρατιέται με φόβο.
Ό,τι είναι αληθινό, έρχεται μόνο του και στέκεται δίπλα σου χωρίς να το κυνηγήσεις.
Η φιλία δεν είναι αγγαρεία.
Το ενδιαφέρον δεν είναι υποχρέωση.
Κι ο έρωτας δεν είναι ελεημοσύνη για να δίνεται από λύπηση.
Όταν ο άλλος πρέπει συνεχώς να πείθεται για να μείνει, τότε έχει ήδη φύγει από μέσα του.
Να θυμάσαι κάτι:
οι άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά, δεν σε αφήνουν να αισθάνεσαι βάρος.
Δεν σε κρατούν στην αναμονή για λίγα ψίχουλα τρυφερότητας.
Δεν σε κάνουν να εκλιπαρείς για μια λέξη, μια αγκαλιά, μια παρουσία.
Οι όμορφες σχέσεις έχουν ανάσα.

Έχουν ελευθερία.
Έχουν αυθορμητισμό.
Δίνονται χωρίς υπολογισμό και χωρίς πίεση.
Γι’ αυτό, όταν βλέπεις μια καρδιά κλειστή, μη στέκεσαι απέξω χτυπώντας την πόρτα μέχρι να ματώσουν τα χέρια σου.
Φύγε με αξιοπρέπεια.
Όχι από εγωισμό από σεβασμό προς την ψυχή σου.
Και προχώρα μέχρι να συναντήσεις ανθρώπους που θα βλέπουν την αγάπη σου σαν δώρο κι όχι σαν δεδομένο.
Ανθρώπους που δεν θα χρειάζονται υπενθύμιση για να μείνουν.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητιάνευεται.
Αναγνωρίζεται.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού