ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ…

 

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται μερικοί άνθρωποι να έχουν γνώμη για όλους και για όλα.
Να ξέρουν τι πρέπει να κάνει ο ένας, πώς πρέπει να μιλήσει ο άλλος, πώς πρέπει να φερθεί ο τρίτος, τι λάθος έκανε ο διπλανός τους, τι δεν κατάλαβε ο αδελφός τους, τι έπρεπε να είχε αποφύγει κάποιος άλλος.

Για όλους έχουν απαντήσεις.
Για όλους έχουν συμβουλές.
Για όλους έχουν κρίση.
Για όλους έχουν αυστηρότητα.

Μα όταν έρθει η ώρα να κοιτάξουν τον εαυτό τους, τότε ξαφνικά όλα αλλάζουν.
Εκεί που για τους άλλους είναι αυστηροί, για τον εαυτό τους γίνονται επιεικείς.
Εκεί που για τους άλλους ζητούν συνέπεια, για τον εαυτό τους βρίσκουν δικαιολογίες.
Εκεί που για τους άλλους μιλούν για ήθος, για τον εαυτό τους ζητούν κατανόηση.

Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα στην ψυχή του ανθρώπου.
Να βλέπει καθαρά τα λάθη των άλλων και να μη βλέπει τα δικά του.
Να ζητά από τους άλλους αλήθεια, ενώ ο ίδιος ζει μέσα σε δικαιολογίες.
Να απαιτεί από τους άλλους σεβασμό, ενώ ο ίδιος πληγώνει.
Να μιλά για αγάπη, ενώ η καρδιά του είναι γεμάτη εγωισμό.

Ο άνθρωπος που πραγματικά έχει πνευματική καλλιέργεια δεν βιάζεται να κρίνει.
Δεν παριστάνει τον δάσκαλο σε όλους.
Δεν κάνει τον έξυπνο πάνω στις πληγές των άλλων.
Δεν χρησιμοποιεί την αλήθεια σαν πέτρα για να χτυπήσει, αλλά σαν φάρμακο για να θεραπεύσει.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να βοηθάς έναν άνθρωπο με αγάπη και άλλο να τον μειώνεις με το πρόσχημα της αλήθειας.
Άλλο πράγμα είναι να συμβουλεύεις ταπεινά και άλλο να υψώνεις τον εαυτό σου πάνω από τους άλλους.
Άλλο πράγμα είναι να λες έναν λόγο φωτισμένο και άλλο να μιλάς για να φανείς ανώτερος.

Ο Χριστός δεν μας ζήτησε να γίνουμε εισαγγελείς των αδελφών μας.
Δεν μας ζήτησε να στεκόμαστε απέναντι από τον άλλον με το δάχτυλο σηκωμένο.
Δεν μας ζήτησε να μετράμε τις πτώσεις των άλλων και να ξεχνάμε τις δικές μας.

Μας ζήτησε πρώτα να κοιτάξουμε μέσα μας.
Να δούμε τη δική μας καρδιά.
Να αναγνωρίσουμε τη δική μας αδυναμία.
Να μετανοήσουμε για τα δικά μας λάθη.
Να μάθουμε να μιλάμε λιγότερο και να προσευχόμαστε περισσότερο.

Γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος που φωνάζει πολύ για τα λάθη των άλλων, κρύβει μέσα του μια δική του ακαταστασία.
Και πολλές φορές εκείνος που διορθώνει συνεχώς τους πάντες, δεν αντέχει να τον διορθώσει κανείς.
Αυτό δείχνει όχι δύναμη, αλλά εγωισμό.
Όχι σοφία, αλλά πνευματική τύφλωση.

Η αληθινή σοφία δεν είναι να ξέρεις τα πάντα για τους άλλους.
Η αληθινή σοφία είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Να ξέρεις πότε σφάλλεις.
Να μπορείς να ζητάς συγγνώμη.
Να μη δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου.
Να έχεις την ίδια αυστηρότητα για σένα και την ίδια επιείκεια για τον άλλον.

Αυτός που γνώρισε λίγο την καρδιά του, δεν γίνεται εύκολα σκληρός με τους άλλους.
Γιατί ξέρει ότι και εκείνος έχει πέσει.
Ξέρει ότι και εκείνος έχει πληγώσει.
Ξέρει ότι και εκείνος έχει ανάγκη από το έλεος του Θεού.

Γι’ αυτό πριν πούμε «ο άλλος φταίει», ας ρωτήσουμε:
«Μήπως κι εγώ κάπου έσφαλα;»
Πριν πούμε «ο άλλος δεν καταλαβαίνει», ας ρωτήσουμε:
«Μήπως κι εγώ δεν άκουσα με αγάπη;»
Πριν πούμε «ο άλλος πρέπει να αλλάξει», ας πούμε:
«Κύριε, άλλαξε πρώτα εμένα».

Ο κόσμος γέμισε από ανθρώπους που μιλούν.
Λίγοι όμως είναι εκείνοι που εργάζονται σιωπηλά μέσα στην καρδιά τους.
Γέμισε ο κόσμος από συμβουλές, αλλά φτώχυνε από παραδείγματα.
Γέμισε από λόγια, αλλά λείπει η ταπείνωση.

Και τελικά ο άνθρωπος που πραγματικά βοηθά, δεν είναι εκείνος που τα ξέρει όλα.
Είναι εκείνος που αγαπά αληθινά.
Είναι εκείνος που δεν σε εξευτελίζει όταν κάνεις λάθος.
Είναι εκείνος που δεν σε σταυρώνει με τα λόγια του.
Είναι εκείνος που σε παίρνει από το χέρι και σου λέει:
«Κι εγώ αγωνίζομαι. Πάμε μαζί».

Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού.
Όχι ο ξερόλας.
Όχι ο αλάθητος.
Όχι ο υπερήφανος.
Αλλά ο ταπεινός, ο ειλικρινής, ο άνθρωπος που πρώτα παλεύει με τον εαυτό του και ύστερα μιλά με πόνο για τον άλλον.

Ας προσέξουμε, λοιπόν, να μη γίνουμε άνθρωποι που βλέπουν μόνο τις αμαρτίες των άλλων και ξεχνούν τις δικές τους.
Ας μη γίνουμε αυστηροί δικαστές των ξένων λαθών και επιεικείς συνήγοροι των δικών μας πτώσεων.
Ας μάθουμε να μιλάμε με διάκριση, να κρίνουμε με αγάπη και να σωπαίνουμε όταν ο λόγος μας δεν θεραπεύει.

Γιατί στο τέλος δεν θα μας ρωτήσει ο Θεός πόσα λάθη βρήκαμε στους άλλους.
Θα μας ρωτήσει πόση μετάνοια βάλαμε στη δική μας καρδιά.
Δεν θα μας ρωτήσει πόσους διορθώσαμε με τα λόγια μας.
Θα μας ρωτήσει πόσους αναπαύσαμε με την αγάπη μας.

Και τότε θα φανεί ποιος ήταν πραγματικά σοφός.
Όχι αυτός που μιλούσε περισσότερο.
Αλλά αυτός που αγάπησε περισσότερο.
Όχι αυτός που έκρινε τους πάντες.
Αλλά αυτός που ταπεινώθηκε ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων.

Ας ζητήσουμε λοιπόν από τον Χριστό να μας χαρίσει καθαρή καρδιά, ταπεινό φρόνημα και λόγο γεμάτο αγάπη.
Να βλέπουμε πρώτα τα δικά μας λάθη και να αντιμετωπίζουμε τους άλλους με κατανόηση.
Να μη γινόμαστε ξερόλες για τη ζωή των άλλων, αλλά μαθητές της ταπείνωσης για τη δική μας σωτηρία.

Γιατί ο άνθρωπος που γνωρίζει την αδυναμία του, γίνεται πιο ανθρώπινος.
Και ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά, δεν χρειάζεται να φαίνεται ανώτερος.
Αρκεί να είναι αληθινός.

π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος