Κύριε, μόνον ειπέ λόγω...

  

Κάπου στην Καπερναούμ, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ένας Ρωμαίος αξιωματικός έκανε κάτι που δεν περίμενε κανείς.
Άφησε την εξουσία του στην άκρη. Άφησε το αξίωμα και τη δύναμή του. Και πήγε να βρει έναν φτωχό ξυλουργό από τη Ναζαρέτ όχι για τον εαυτό του, αλλά για έναν δούλο του που υπέφερε.
Αυτό μόνο και μόνο αποκαλύπτει μια ψυχή σπάνια.
Όταν ο Χριστός του είπε «θα έρθω να τον θεραπεύσω», ο εκατόνταρχος απάντησε με λόγια που από τότε δεν έπαψαν να αντηχούν:
«Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου. Μόνο πες έναν λόγο, και ο δούλος μου θα γιατρευτεί.»
Και τότε συνέβη κάτι μοναδικό.
Ο Χριστός Αυτός που δεν εξεπλάγη από θύελλες, από δαίμονες, από θάνατο θαύμασε.
Όχι την εξουσία του. Όχι τον πλούτο του. Την πίστη του.
«Ούτε στον Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη», είπε.
Σκεφτείτε το αυτό σήμερα.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μετράει τα πάντα. Θέλει αποδείξεις για τα πάντα. Εμπιστεύεται αλγόριθμους, πρωτόκολλα, στατιστικές.
Και όμως, τα πιο βαθιά πράγματα της ζωής όπως η αγάπη, η συγχώρεση, η ελπίδα μέσα στον πόνο δεν χωράνε σε κανέναν τύπο.

Ο εκατόνταρχος δεν ζήτησε εξηγήσεις. Δεν ζήτησε εγγυήσεις. Είπε απλώς: *μόνο πες έναν λόγο.* Και αυτό το «μόνο» είναι ολόκληρη η θεολογία της πίστεως.
Πίστη δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνω τα πάντα. Σημαίνει ότι εμπιστεύομαι Αυτόν που τα γνωρίζει όλα.
Δεν είναι τυχαίο που τα λόγια αυτού του Ρωμαίου ειδωλολάτρη τα επαναλαμβάνουμε εμείς οι πιστοί πριν από κάθε Θεία Κοινωνία.
Γιατί κάθε φορά που πλησιάζουμε το Ποτήριο, στεκόμαστε ακριβώς εκεί που στάθηκε εκείνος. Ανάξιοι. Αλλά γεμάτοι εμπιστοσύνη.
Ο Θεός δεν ζητά τέλεια ζωή. Ζητά αληθινή καρδιά.
Και όταν η καρδιά μας μάθει να λέει «Κύριε, μόνον ειπέ λόγω», τότε αρχίζουν να θεραπεύονται όχι μόνο τα σώματα αλλά και οι ψυχές.