Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού.

  

 

Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού. Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί και γιασεμί από τις αυλές που δεν κλείδωναν ποτέ.
Εκείνη που ξυπνούσε με το κουδούνι του ποδηλάτη παγωτατζή και κοιμόταν με το τρίξιμο της κουνιστής πολυθρόνας του παππού στο μπαλκόνι.
Μου λείπει η γειτονιά που τα παιδιά παίζαμε "μήλα" μέχρι να ανάψουν τα φώτα του δρόμου, και οι μανάδες φώναζαν τα ονόματά μας από τα παράθυρα, σαν προσευχή που δεν τελείωνε ποτέ.
Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί από τον φούρνο της κυρα-Μαρίας στις 6 το πρωί, ανακατεμένο με καρπούζι κομμένο στα τέσσερα πάνω σε εφημερίδα και αλάτι από τα ιδρωμένα μας γόνατα.

Μου λείπει η γειτονιά που δεν χρειαζόταν ρολόι, είχες τον καφενέ που γέμιζε στις 7, τη σειρήνα του εργοστασίου στις 2, και τα τζιτζίκια που σου έλεγαν πότε να σωπάσεις.
Τώρα οι δρόμοι έχουν ονόματα στο GPS, μα όχι μυρωδιές.
Έχουν φώτα, μα όχι εκείνο το μισόφωτο που έκανε τα πάντα να μοιάζουν υπόσχεση.
Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού,όχι ο τόπος. Ο χρόνος.

Άννα Δανάλη