Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....

  

Αύριο το γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....
Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....
Γέρασε μαζί τους και η προσευχή....
Και η απάντηση ήρθε μεν
αλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα...
Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί...
Προς τι αυτή η καθυστέρηση;
Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε
τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο».
Σαν ένα κενό διάστημα
ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού.
Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας
ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.

Η Αγία Ελισάβετ λαχταρούσε και περίμενε παιδί.
Ο Θεός όμως δεν ετοίμαζε μόνο ένα παιδί
αλλά ετοίμαζε και τη μητέρα του Προδρόμου.
Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι ο Θεός
ενδιαφέρεται όχι μόνο για το δώρο,
αλλά και για τον άνθρωπο που θα το δεχθεί.
Γι' αυτό και πολλές φορές δεν δίνει αμέσως αυτό που ζητάμε.
Όχι επειδή αδιαφορεί,
αλλά επειδή η αναμονή γίνεται εργαστήριο της ψυχής.
Εκεί μαθαίνουμε την ταπείνωση.
Εκεί απογυμνωνόμαστε από τις ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας μας.
Εκεί δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη.
Εκεί ωριμάζει η προσευχή.
Για αυτό κι όταν τελικά έρθει εκείνο που είναι ευλογημένο, ανακαλύπτουμε ότι το μεγαλύτερο έργο
δεν ήταν μόνο αυτό που έκανε ο Θεός
στις συνθήκες της ζωής μας,
αλλά κι αυτό που έκανε μέσα μας κατά τη διάρκεια της αναμονής.
Και στην τελική ας μην ξεχνάμε
(αν και τα γεγονότα διαρκώς μας το υπενθυμίζουν)
το θαύμα δεν γεννιέται από τη δύναμη του ανθρώπου
αλλά από τη χάρη του Θεού.
Και η Χάρη του Θεού αρχίζει πολλές φορές εκεί
που τελειώνουν οι βεβαιότητες του ανθρώπου.

Ioannis Papadimitriou