Η αγάπη είναι μυστήριο! Η αγάπη είναι Παράδεισος!

  

Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.
Δεν είναι μόνο ένας όμορφος λόγος, ούτε μια στιγμή συγκίνησης.
Η αγάπη είναι βαθύ μυστήριο της ψυχής.
Είναι φως που ανάβει μέσα στον άνθρωπο και τον κάνει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά.

Όταν ο άνθρωπος έχει αγάπη στην ψυχή του, τότε όλα αλλάζουν.
Αλλάζει το βλέμμα του.
Αλλάζει ο λόγος του.
Αλλάζει η καρδιά του.
Ακόμη και οι δυσκολίες της ζωής δεν τον συντρίβουν τόσο εύκολα, γιατί μέσα του υπάρχει μια δύναμη που τον κρατά όρθιο.

Η αληθινή αγάπη δεν φωνάζει.
Δεν ζητά ανταλλάγματα.
Δεν υπολογίζει συμφέροντα.
Δεν πληγώνει για να νικήσει.
Δεν ταπεινώνει για να φανεί ανώτερη.
Η αληθινή αγάπη σκεπάζει, συγχωρεί, περιμένει, υπομένει, προσεύχεται και ελπίζει.

Η αγάπη είναι Παράδεισος, γιατί εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει ειρήνη.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει κατανόηση.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει χώρος για τον άλλον.
Υπάρχει ευγένεια, συμπόνια, καλοσύνη, υπομονή και φως.

Ένας άνθρωπος που αγαπά, δεν γίνεται αδύναμος.
Γίνεται πιο δυνατός.
Γιατί η αγάπη θέλει δύναμη.
Θέλει ταπείνωση.
Θέλει καρδιά καθαρή.
Θέλει να μπορείς να βάζεις λίγο στην άκρη τον εαυτό σου, για να χωρέσει μέσα σου ο άλλος άνθρωπος.

Όταν η αγάπη κατοικεί στην ψυχή, ο άνθρωπος δεν βλέπει παντού εχθρούς.
Δεν βιάζεται να καταδικάσει.
Δεν χαίρεται με την πτώση του άλλου.
Δεν κρατά συνεχώς λογαριασμούς.
Μαθαίνει να βλέπει πίσω από τα λάθη τον άνθρωπο, πίσω από τη σκληρότητα τον πόνο, πίσω από τη σιωπή μια πληγή που ίσως δεν φαίνεται.

Η αγάπη θεραπεύει.
Μαλακώνει τις καρδιές.
Γαληνεύει τις ψυχές.
Ενώνει οικογένειες.
Σβήνει παρεξηγήσεις.
Ανοίγει δρόμους εκεί που όλα φαίνονται κλειστά.

Και το πιο μεγάλο: η αγάπη μάς φέρνει κοντά στον Θεό.
Γιατί ο Θεός δεν είναι Θεός εκδίκησης, ψυχρότητας και σκληρότητας.
Ο Θεός είναι αγάπη.
Και όποιος ζει με αγάπη, έστω και μέσα στις αδυναμίες του, αρχίζει να μυρίζει από τώρα λίγο Παράδεισο.

Γι’ αυτό να μη φοβόμαστε να αγαπήσουμε.
Να μη ντρεπόμαστε να δείξουμε καλοσύνη.
Να μη θεωρούμε αδυναμία τη συγχώρεση.
Να μη νομίζουμε πως χάνει εκείνος που υποχωρεί από αγάπη.
Στην πραγματικότητα, χάνει εκείνος που σκληραίνει την καρδιά του.

Η αγάπη είναι το πιο όμορφο σημάδι ότι ο άνθρωπος δεν έπαψε να είναι άνθρωπος.
Είναι το άρωμα του Θεού μέσα στην καθημερινότητα.
Είναι το φως που δεν σβήνει, ακόμη κι όταν γύρω μας σκοτεινιάζει.

Ας ζητούμε από τον Θεό να γεμίζει την καρδιά μας με αγάπη αληθινή.
Όχι αγάπη στα λόγια μόνο, αλλά αγάπη στην πράξη.
Αγάπη που παρηγορεί.
Αγάπη που συγχωρεί.
Αγάπη που στηρίζει.
Αγάπη που δεν κουράζεται να ελπίζει.

Γιατί όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει Χριστός.
Και όπου υπάρχει Χριστός, εκεί αρχίζει ο Παράδεισος από αυτή τη ζωή.


π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος