Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Λαζαρίδης
Βρισκόμαστε σε μία εποχή που κυριαρχεί η ανάλυση των οικονομικών δεδομένων εσόδων και εξόδων.
Όλα κινούνται γύρω από μία οικονομική ατζέντα, που αφορά την κατανομή κερδών, τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, την αποπληρωμή χρεών και δανείων, την αναπροσαρμογή του οικονομικού πλάνου, σύμφωνα πάντα με τις αλλαγές στην αγορά, τα κέρδη ή τις ζημίες.
Ο κόσμος της παγκόσμιας οικονομίας κινείται καθημερινά γύρω από την ανάλυση των οικονομικών δεδομένων όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την διοργάνωση και τις συζητήσεις των οικονομικών φόρουμ.
Ετησίως ο παγκόσμιος προϋπολογισμός και απολογισμός εφαρμόζονται με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου οικονομικού πλάνου.
Τελικά αποτελεί αδιασάλευτη πραγματικότητα στο οικουμενικό-κοινωνικό γίγνεσθαι και πράττειν το: «εν ω τα πάντα ζη και κινείται», όχι βέβαια γύρω από την αγαθοδωρία του Τριαδικού Θεού, αλλά γύρω από την ευρωστία που προσφέρουν τα επενδυτικά οικονομικά μεγέθη.
Καθαρά για την μελλοντική επίτευξη των μακροπρόθεσμων οικονομικών επενδύσεων.
Στον αντίποδα, μέσα στη σύγχρονη εποχή των οικονομικών μεγεθών, έρχεται η πατερική βιωματική θεολογία της εκκλησίας μας να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, ως η φωνή βοώσα εν τη ερήμω, για να αναδείξει την αρετή της αμεριμνίας ως θεόσδοτο χάρισμα.
Ως τη μοναδική πνευματική επένδυση για την κατά χάριν θέωση της ανθρώπινης φύσης.
Η αμεριμνία είναι η απομάκρυνση από την μέριμνα που είναι η εμπαθής και αγχώδης απασχόληση για το τί φάγωμεν, τι πίωμεν, διότι: «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν».
Συνήθως η ενασχόληση με τα οικονομικά μεγέθη εμπεριέχει εμπάθεια και αγχώδη βίωση και ονομάζεται βιοτική μέριμνα.
Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ευαγγελική διδασκαλία που μας προτείνει:«μη μεριμνάτε τι φάγητε και τι πίητε μηδέ τω σώματι ημών τι ενδύσησθε».
Καλούμαστε μέσα από τον ευαγγελικό λόγο του Χριστού, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει με την εναγώνια φροντίδα, που μόνο στενοχώρια στην ψυχή προκαλεί, κατά την προσπάθεια της κάλυψης των βιοτικών μεριμνών.
Μήπως αγνοούμε ότι η καρδιά μας πρέπει να ανήκει αποκλειστικά σε Εκείνον;
«Πάσαν την βιοτική αποθώμεθα μέριμναν». Η μέριμνα μας να γίνει με κέντρο το Χριστό, να του δίνουμε χώρο να μεριμνά Εκείνος για τα αναγκαία μας, ειδάλλως η δική μας μέριμνα αποκτά το χαρακτήρα της επιθετικής ή παθητικής εγωκεντρικότητας.
Η α-μεριμνία όπως εκφράζεται πατερικά, (είναι η θανάτωση της εναγώνιας μέριμνας), βοηθάει το νου να κινείται με πνευματική ευρωστία, για να μπορεί να αισθάνεται την ανέκφραστη θεία αγαθότητα, εκείνη που προξενεί στο σώμα και στην ψυχή τέτοια ουράνια χαρά, απτό δείγμα της αλάνθαστης υπενθύμισης της δοθείσας στο άνθρωπο υπόσχεσης της αθάνατης ζωής.
Είναι γεγονός ότι: «τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα;»
Υπάρχει έστω και ένας από εκείνους που μεριμνά συστηματικώς και εναγωνίως για τα πάντα στη ζωή του, που να μπορεί να προσθέσει στο ανάστημα του έστω και ένα πήχυ;
Μπορεί η ενδελεχής μέριμνα για τις κοσμικές φροντίδες, μεταφορικά να τον κάνουν να φαίνεται στη θεωρία ψηλότερος ή να φαίνεται πιο μεγαλοπρεπής; Όχι.
Η παγίδα είναι ότι ολόκληρο το παγκόσμιο και σύγχρονο κοινωνικό ρεύμα ασχολείται με την ενασχόλησης της εξεύρεση χρήματος και της καλής ζωής.
«Πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί.» Όλος ο κόσμος έχει την αγωνία του χρήματος. Μην αφήσουμε να μας παρασύρει το κοσμικό ρεύμα.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας προτείνει να ησυχάσουμε ψυχικά, να μην ανησυχούμε για το αύριο και τα επίγεια αγαθά που τυχόν μας λείπουν.
Μας συμβουλεύει ευαγγελικά, ότι ο Πατήρ μας ο Ουράνιος γνωρίζει τις ανάγκες μας και προνοεί Εκείνος για την εκπλήρωση τους.
Εμείς ας αρκεσθούμε στην ευλογημένη και σωτήρια αναζήτηση της βασιλείας του Θεού και της δικαιοσύνης Του, «και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμείς.»
Μας υποσχέθηκε τα ουράνια που είναι αθάνατα, πως είναι δυνατόν να μας στερήσει τα επίγεια που είναι πρόσκαιρα και μάταια;
«Παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου» λέγει ο Απόστολος Παύλος και συνεχίζει, «θέλω υμάς αμερίμνους είναι».
Ο κόσμος φεύγει σα σκιά και χάνεται, καλό είναι να βρισκόμαστε μακριά από τις βιωτικές μέριμνες, γιατί «ο καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν εστίν».
Εφόσον ο καιρός που μας απομένει είναι λιγοστός και μαζεμένος, ας μαζευτούμε και εμείς.
Διότι θα είναι «οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες» και οφείλουν να ζουν «οι χρώμενοι τω κόσμω τούτω ως μη καταχρώμενοι.»
Μην πέφτεις με τα μούτρα στις κοσμικές απολαύσεις, μην κάνεις την χρήση κατάχρηση, διότι, «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου», όλα τελειώνουν τόσο γρήγορα που στο τέλος θα δυσκολεύεσαι να θυμάσαι πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός.
Έχεις γυναίκα ή κομμάτι γης, είναι σαν να μην είχες ποτέ λόγω «του συνεσταλμένου καιρού».
Κλαις από αδικία και στέρηση ή γελάς από χαρά που τα έχεις όλα; Είναι σαν να μην έκλαψες ποτέ η σαν να μην γέλασες ποτέ.
Η μοναδική σου μέριμνα ας είναι η αναζήτηση της βασιλείας του Θεού.
Πηγή: romfea.gr
Τα υπόλοιπα θα στα δωρίσει Εκείνος να τα χρησιμοποιείς, ως χρώμενος και όχι ως καταχρώμενος. Απόθεσε κάθε βιοτική μέριμνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου