Γιατί η αληθινή αγάπη δεν μετριέται στις ανάγκες.

  

Κάποτε άκουσα κάποιον να λέει:
«Μην χτίζεις το σπίτι σου πάνω στα χειροκροτήματα των ανθρώπων, σταματούν πιο γρήγορα απ' όσο νομίζεις.»
Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Άλλωστε, όλοι θέλουμε να μας εκτιμούν. Να μας θυμούνται. Να μας αναζητούν.
Όμως με τον καιρό πρόσεξα κάτι.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν όσο τους είσαι χρήσιμος.
Όσο μπορείς να τους ανοίξεις μια πόρτα. Όσο μπορείς να τους λύσεις ένα πρόβλημα. Όσο μπορείς να τους δώσεις χρόνο, δύναμη ή προσοχή.
Και όταν πάψεις να τους εξυπηρετείς, απομακρύνονται σιωπηλά.
Όχι επειδή άλλαξες.

Αλλά επειδή τελείωσε αυτό που έπαιρναν από εσένα.
Στην αρχή στεναχωριόμουν.
Αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος.
Μετά κατάλαβα πως δεν χάνουν όλοι εσένα.
Μερικοί χάνουν απλώς την πρόσβαση σε αυτό που τους πρόσφερες.
Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο.
Τώρα, όταν κάποιος μπαίνει στη ζωή μου, δεν κοιτάζω πόσο ενθουσιασμένος είναι να έρθει.
Παρατηρώ αν μένει όταν δεν έχει τίποτα να κερδίσει.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν μετριέται στις ανάγκες.
Μετριέται στην παρουσία.
Και οι άνθρωποι που αξίζουν περισσότερο δεν είναι εκείνοι που σε βρίσκουν όταν σε χρειάζονται.
Είναι εκείνοι που παραμένουν όταν δεν σε χρειάζονται καθόλου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού