Ταξίδεψε για τον Ουρανό την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 ο ηγούμενος της Μονής της Μεταμορφώσεως Όρους Θαβώρ Αρχιμανδρίτης Ιλαρίων.
Για 37 χρόνια τον συναντούσαμε κάθε φορά που βρισκόμασταν στην Αγία Γη, εκεί στο ευλογημένο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως.
Από την πρώτη φορά που τον συνάντησα το 1989 και μας περιέγραφε το θαύμα της Αγίας Νεφέλης όπως το είχαν ζήσει εκείνη τη χρονιά οκτώ μέρες νωρίτερα, μέχρι την τελευταία φορά που τον αποχαιρετήσαμε στην είσοδο της Μονής, στο μικρό δωματιάκι κάτω από το καμπαναριό και μας ευχήθηκε καλή επιστροφή να έχουμε…
Πάντα ο ίδιος, πάντα εκεί, με αγάπη μεγάλη για το μοναστήρι και με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Στην πρόνοια Εκείνου, τον Οποίο ο αγαπητός μας π. Ιλαρίων διακόνησε ολόκληρη τη ζωή του.
Στα πολλά χρόνια που ως ηγούμενος παρέμεινε στην κορυφή του Όρους Θαβώρ έκανε ένα τεράστιο έργο: αναστήλωσε το μοναστήρι, διέσωσε και ανέδειξε τα πρώτα υπολείμματα της μονής, μετέφερε εκτός του Ιερού Βήματος το βράχο της Μεταμορφώσεως, (όπως τον διασώζει η παράδοση), έφτιαξε μεγάλους χώρους φιλοξενίας, ολοκλήρωσε την υπέροχη αγιογράφηση του Καθολικού.
Είδε να χτίζεται και να αγιογραφείται η νέα μικρή εκκλησία της Αγίας Τριάδος, διαμόρφωσε τους χώρους και τους κήπους, συντήρησε το μεγάλο καμπαναριό και το κόσμησε με ένα πανέμορφο ψηφιδωτό, παρήγγειλε και εγκατέστησε μία τεράστια καμπάνα στην αυλή της μονής (που όταν ηχεί ακούγεται μέχρι τους πρόποδες του όρους Θαβώρ), συγκρότησε τη μικρή του συνοδεία με καθημερινές ακολουθίες, είδε τις λαμπρές πανηγύρεις του Αυγούστου να συγκεντρώνουν χιλιάδες προσκυνητές από όλες τις ορθόδοξες χώρες και πόσα ακόμα…
Πέρα από το μοναστήρι, το σπίτι του, που το λάτρεψε πραγματικά, για πολλά χρόνια (γνωρίζοντας άπταιστα την αραβική γλώσσα) διακόνησε και σε αραβόφωνες ορθόδοξες ενορίες της Γαλιλαίας, στήριξε το ποίμνιο σε ευχάριστα και δυσάρεστα, αναστήλωσε παλαιούς και οικοδόμησε νέους ναούς, εξόπλισε αρκετές εκκλησίες σε όλη την έκταση του Πατριαρχείου με ιερατικά σκεύη και άμφια, βοήθησε όσο και όπου μπορούσε.
Όταν πλέον συμπληρώθηκαν τα χρόνια της ενοριακής διακονίας του, παρέμεινε στο Θαβώριο Όρος και αφιερώθηκε πλήρως και αποκλειστικά σε αυτό και στο καθημερινό πνευματικό πρόγραμμα της μονής και της αδελφότητας
Μας υποδεχόταν πάντα με το χαμόγελο, πολλές φορές τον βρίσκαμε σε διακόνημα, αξέχαστες οι στιγμές που προετοίμαζε και φούρνιζε τους άρτους για το πανηγύρι της μονής… Μοσχοβολούσε ολόκληρο το μοναστήρι.
Όταν το επέτρεπε ο χρόνος μας μιλούσε για το μοναστήρι και μαζί με τη μικρή και ευλογημένη συνοδεία του προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν τα πλήθη των προσκυνητών (που ήταν πραγματικά πολυάριθμα τα προηγούμενα, προ των πολεμικών συρράξεων χρόνια) προσφέροντας πάντα ένα μικρό κέρασμα σε όλους…
Ο αεικίνητος κερκυραίος ηγούμενος, έχοντας συμπληρώσει την πορεία του στην αγιοταφική αδελφότητα, έχοντας λειτουργήσει αμέτρητες φορές στο ιερό θυσιαστήριο και έχοντας τον τελευταίο καιρό περάσει και από μια μεγάλη περιπέτεια της υγείας του, μετατέθηκε από τον Βασιλέα και Κύριο της Δόξης από την επίγεια στην άνω Ιερουσαλήμ.
Αναπαύεται εν κόλποις Αβραάμ και στα παραδείσια κράσπεδα ανταμώνει η ψυχή του με τους αδελφούς του: τον γέροντα Τιμόθεο που για χρόνια διακόνησε στην Τιβεριάδα, τον ακάματο εργάτη της αγάπης των αδελφών ιερομόναχο Φιλόθεο της Άκρης, τον γλυκύτατο γέροντα Θεοδώρητο του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου, τον μαρτυρικό και ανεξίκακο αγωνιστή κρητικό ηγούμενο του Αγίου Θεοδοσίου Γέροντα Ιερόθεο, τον ασκητικό ιερομόναχο Γεράσιμο του Σαρανταρίου Όρους, τον θυσιαστικό φύλακα του Παναγίου Τάφου μοναχό Παντελήμονα, τον ταπεινό φύλακα τους θεομητορικού μνήματος μοναχό Πέτρο, την χαρισματική ηρωΐδα γερόντισσα της Βηθανίας μοναχή Ευπραξία και τόσους άλλους αγιοταφίτες που προηγήθηκαν…
Δεν θα μας υποδέχεται πλέον στο όρος της Θείας Μεταμορφώσεως, αλλά από τον Ουρανό και το Θείο Θυσιαστήριο θα εύχεται για όλους… Κι εμείς από εδώ θα ευχόμαστε υπέρ αναπαύσεως. Πέταξε άμεσα και αθόρυβα από τον τόπο που οι μαθητές «καθὼς ἠδύναντο» είδαν την δόξα του Κυρίου μας, στην Ουράνια δόξα Του για να αντικρίσει «τὸ φῶς τὸ ἀΐδιον». Πέταξε ανήμερα της εορτής του Αγίου του οποίου το όνομα έφερε. Για τον συναντήσει στην είσοδο του Παραδείσου.
Στενοχωρήθηκα μόλις έμαθα το νέο, καθώς υπήρξε πρόσωπο οικείο και αγαπημένο ο μακαριστός πλέον π. Ιλαρίων. Το Θαβώρ ήταν συνταυτισμένο με το πρόσωπό του. Φέτος για πρώτη φορά θα εορτάσει την Μεταμόρφωση στον Ουρανό. Ευχόμαστε να μας σκεπάζει με την ευχή του από εκεί ψηλά. Καλό Παράδεισο Γέροντα…
Λυκούργος Μαρκούδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου