Δεν θέλω έναν Παράδεισο όπου θα είμαι μόνο εγώ.

  

Δεν μπορώ να ψάλλω το «Άγιος, Άγιος, Άγιος», αν κάπου μια ψυχή συνεχίζει να φωνάζει μέσα στο σκοτάδι και κανείς δεν σκύβει να την ακούσει.
Τι αξία έχει η δική μου σωτηρία, αν την πλήρωσα με την αδιαφορία για τον αδελφό μου;
Δεν θέλω να περάσω μόνος το κατώφλι της Βασιλείας. Θέλω να γυρίσω πίσω. Να ψάξω εκείνον που χάθηκε. Να περιμένω εκείνον που άργησε. Να σηκώσω εκείνον που έπεσε.
Ακόμη κι εκείνον που με μίσησε. Εκείνον που με συκοφάντησε. Εκείνον που με πλήγωσε. Γιατί αν ο Χριστός πέθανε και γι' αυτόν, ποιος είμαι εγώ για να τον αποκλείσω από την αγάπη μου;
Ο Παράδεισος δεν είναι ένας όμορφος τόπος.
Είναι μια αγκαλιά που χωρά όλους.
Δεν είναι κήποι και ποτάμια. Είναι πρόσωπα. Είναι ο ένας μέσα στη χαρά του άλλου. Είναι η αγάπη που δεν αφήνει κανέναν απ' έξω.
Αν κάποτε σταθώ μπροστά στον Χριστό, δεν θέλω να Τον αντικρίσω μόνος.
Θέλω πίσω μου να στέκονται όλοι.
Οι δίκαιοι. Οι αμαρτωλοί. Οι πληγωμένοι. Οι κουρασμένοι. Οι απελπισμένοι. Εκείνοι που δεν πίστεψαν ποτέ ότι αξίζουν να αγαπηθούν.
Κι αν λείπει έστω κι ένας, θα Τον παρακαλέσω:
«Κύριε... περίμενε λίγο ακόμη.»
Αν μου επιτρέψει ο Θεός, θα καθίσω δίπλα στην πιο σκοτεινή ψυχή. Όχι σαν δικαστής. Όχι σαν σωτήρας.
Μόνο σαν αδελφός.
Θα κρατώ το χέρι της σιωπηλά και θα της ψιθυρίζω:
«Μην απελπίζεσαι. Η αγάπη Του είναι μεγαλύτερη από τον φόβο σου. Η ευσπλαχνία Του είναι βαθύτερη από την πτώση σου. Δεν σε ξέχασα. Και Εκείνος δεν έπαψε ποτέ να σε αναζητά.»
Γιατί αυτό έκανε ο Χριστός.

Δεν έμεινε στον ουρανό.
Κατέβηκε στον Άδη.
Πήγε εκεί όπου δεν υπήρχε καμία ελπίδα, για να γίνει ο Ίδιος η Ελπίδα.
Δεν περίμενε να Τον βρουν.
Πήγε να τους βρει.
Δεν σώθηκε μόνος.
Άπλωσε το χέρι Του στον Αδάμ, στην Εύα, σε κάθε αιχμάλωτη ψυχή, και τους ανέσυρε από το σκοτάδι προς το Φως.
Αυτός είναι ο Θεός που αγαπώ.
Όχι ένας Θεός που αναπαύεται όσο κάποιο παιδί Του χάνεται.
Αλλά ένας Πατέρας που αφήνει τα ενενήντα εννέα για να ψάξει το ένα.
Ένας Πατέρας που περιμένει άγρυπνος τον άσωτο, χωρίς να κουραστεί ποτέ να ελπίζει.
Γι' αυτό κι εγώ δεν θέλω να σωθώ μόνος.
Θέλω να σωθούμε μαζί.
Με εκείνον που με αγαπά.
Με εκείνον που με πολεμά.
Με εκείνον που με αδικεί.
Με εκείνον που με μισεί.
Γιατί την ημέρα που θα πάψω να ποθώ τη σωτηρία ακόμη και του εχθρού μου, θα έχω πάψει να μοιάζω στον Χριστό.
Κι αν η αγάπη σημαίνει να περιμένω, θα περιμένω.
Κι αν σημαίνει να κλαίω, θα κλαίω.
Κι αν σημαίνει να προσεύχομαι μια ζωή για μία μόνο ψυχή, τότε αυτή η ζωή δεν πήγε χαμένη.
Δεν με νοιάζει να είμαι πρώτος στη Βασιλεία.
Με νοιάζει να μη λείπει κανείς.
Γιατί ο Παράδεισος χωρίς τον αδελφό μου θα έμοιαζε περισσότερο με μοναξιά παρά με Βασιλεία.
Και η αγάπη... η αληθινή αγάπη... δεν αναπαύεται, όσο υπάρχει έστω και μία ψυχή που πονά.
Κατά το πνεύμα της διδασκαλίας του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη, ο οποίος δίδασκε ότι η αληθινή αγάπη δεν μπορεί να αναπαυθεί όσο έστω και μία ψυχή βρίσκεται στην απόγνωση.
Γιατί τι χαρά θα μπορούσε να είναι η δική μου, αν ο αδελφός μου εξακολουθεί να κλαίει;
Τι Παράδεισος θα ήταν αυτός, αν η αγάπη μου σταματούσε στην πόρτα του;
Όχι...
Θέλω να αγαπώ όπως αγάπησε ο Χριστός.
Μέχρι τέλους.
Μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο.
Μέχρι την τελευταία ελπίδα.
Μέχρι την τελευταία προσευχή.