«Οἱ ἱερεῖς εἶναι σὰν τὰ ἀεροπλάνα· γίνονται εἴδηση μόνο ὅταν “πέφτουν”. Ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ἱερέων ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ πετοῦν».

  

Πόσο αληθινός είναι αυτός ο λόγος…

Όταν ένας ιερέας σφάλει, η πτώση του γίνεται γρήγορα γνωστή. Συζητείται, σχολιάζεται, αναπαράγεται και πολλές φορές χρησιμοποιείται ως αφορμή για να καταδικαστεί όχι μόνο ο ίδιος, αλλά ολόκληρη η Εκκλησία και το σύνολο των κληρικών.

Σπάνια όμως γίνεται είδηση ο ιερέας που ξενυχτά δίπλα σε έναν άρρωστο.
Ο ιερέας που τρέχει μέσα στη νύχτα για να κοινωνήσει έναν ετοιμοθάνατο.
Ο ιερέας που ακούει για ώρες τον πόνο των ανθρώπων, κρατώντας μέσα του μυστικά, δάκρυα και πληγές που δεν θα φανερώσει ποτέ.

Δεν γίνεται είδηση ο ιερέας που βοηθά μια οικογένεια κρυφά, χωρίς φωτογραφίες και ανακοινώσεις.
Εκείνος που πληρώνει έναν λογαριασμό από το υστέρημά του.
Εκείνος που στηρίζει ένα παιδί, παρηγορεί έναν πενθούντα, συμφιλιώνει ανθρώπους, επισκέπτεται νοσοκομεία, γηροκομεία, φυλακές και σπίτια μοναχικών ανθρώπων.

Δεν γίνεται είδηση ο ιερέας που κουβαλά καθημερινά τα προβλήματα όλης της ενορίας και επιστρέφει στο σπίτι του κουρασμένος, χωρίς να μπορεί πάντοτε να μιλήσει ούτε για τον δικό του πόνο.

Υπάρχουν ιερείς που «πετούν» αθόρυβα.

Πετούν με τα φτερά της προσευχής.
Με την ταπείνωση της διακονίας.
Με την υπομονή απέναντι στην αδικία.
Με την αγάπη προς ανθρώπους που πολλές φορές τους πληγώνουν, τους παρεξηγούν ή απαιτούν από αυτούς να είναι πάντοτε δυνατοί, αλάνθαστοι και διαθέσιμοι.

Ο ιερέας όμως δεν είναι άγγελος. Είναι άνθρωπος.
Έχει αδυναμίες, φόβους, οικογενειακές δυσκολίες, απογοητεύσεις και στιγμές εξαντλήσεως. Φέρει όμως επάνω του μια μεγάλη ευθύνη: να διακονεί τα Μυστήρια του Θεού και να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο στις πιο ιερές και δύσκολες στιγμές της ζωής του.

Στη γέννηση και στη βάπτιση.
Στον γάμο και στη χαρά.
Στην ασθένεια και στην αγωνία.
Στον θάνατο και στο πένθος.

Ο κόσμος συχνά βλέπει το ράσο, αλλά ξεχνά τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα σε αυτό. Απαιτεί από τον ιερέα να μη λυγίζει, να μη στενοχωριέται, να μη θυμώνει, να μην κουράζεται. Κι όμως, πίσω από κάθε πετραχήλι υπάρχει μια καρδιά που πονά, ένας άνθρωπος που αγωνίζεται και μια ψυχή που έχει ανάγκη από προσευχή.

Βεβαίως υπάρχουν και πτώσεις. Η Εκκλησία δεν τις αρνείται ούτε τις δικαιολογεί. Κάθε πτώση πληγώνει το σώμα της Εκκλησίας και σκανδαλίζει τους ανθρώπους. Δεν είναι όμως δίκαιο, εξαιτίας της πτώσεως ορισμένων, να διαγράφεται η σιωπηλή θυσία χιλιάδων άλλων.

Ένα αεροπλάνο που πέφτει γίνεται είδηση.
Τα χιλιάδες όμως που φθάνουν καθημερινά με ασφάλεια στον προορισμό τους δεν απασχολούν κανέναν.

Έτσι και οι ιερείς που υπηρετούν με συνέπεια, που αγωνίζονται με τις αδυναμίες τους, που αγαπούν τον λαό και σηκώνουν τον σταυρό της διακονίας τους, δεν γίνονται πρωτοσέλιδα.

Τους γνωρίζει όμως ο Θεός.

Γνωρίζει τις νύχτες της αγωνίας τους.
Τις προσευχές που έκαναν για ανθρώπους που ίσως τους συκοφάντησαν.
Τα δάκρυα που έκρυψαν για να δώσουν θάρρος στους άλλους.
Τις φορές που λύγισαν, αλλά σηκώθηκαν και συνέχισαν.

Ας μην κοιτάζουμε μόνο τις πτώσεις.
Ας βλέπουμε και τις πτήσεις.

Ας προσευχόμαστε για τους ιερείς μας, ώστε να παραμένουν πιστοί, ταπεινοί και δυνατοί. Και όταν σφάλλουν, ας μην χαιρόμαστε με την πτώση τους, αλλά ας πονάμε και ας ευχόμαστε τη μετάνοια και την αποκατάστασή τους.

Γιατί ο ιερέας που προσεύχεται για τον λαό έχει ανάγκη και από την προσευχή του λαού.

π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος