Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη.

  

 

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα Ευαγγέλια, θα παρατηρήσει κάτι που ίσως τον εκπλήξει.
Ο Χριστός αγκάλιασε τους αμαρτωλούς.
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί». «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά. Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο; Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες. Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.
Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος. Δεν μετανοεί, γιατί δεν θεωρεί ότι έχει ανάγκη μετανοίας. Δεν ζητά γιατρό, γιατί νομίζει ότι είναι υγιής.
Και έτσι κλείνει μόνος του την πόρτα στη χάρη του Θεού. Γι' αυτό ο Χριστός ήταν τόσο αυστηρός.
Όχι επειδή μισούσε τους Φαρισαίους. Αλλά επειδή αγαπούσε την αλήθεια.
Η υποκρισία είναι το προσωπείο της αρετής. Είναι η προσπάθεια να φαίνεται κανείς άγιος χωρίς να αγωνίζεται πραγματικά να γίνει άγιος.

Ο Χριστός δεν καταδίκασε την αδυναμία. Καταδίκασε την προσποίηση.
Δεν κατηγόρησε τον άνθρωπο που έπεσε. Κατηγόρησε εκείνον που παρίστανε ότι δεν έπεσε ποτέ.
Ο τελώνης σώθηκε επειδή χτυπούσε το στήθος του.
Ο Φαρισαίος έφυγε αδικαίωτος επειδή θαύμαζε τον εαυτό του.
Και σήμερα ο κίνδυνος παραμένει ο ίδιος.
Δεν είναι μόνο να κάνουμε αμαρτίες.
Είναι να φοράμε το προσωπείο της ευσέβειας ενώ μέσα μας κυριαρχούν η υπερηφάνεια, η κατάκριση και η έλλειψη αγάπης.
Να μιλάμε για τον Θεό, αλλά να μην μοιάζουμε στον Θεό.
Να γνωρίζουμε την Αγία Γραφή, αλλά να μη ζούμε το Ευαγγέλιο.
Να δείχνουμε στους άλλους τον ουρανό, ενώ εμείς δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα προς αυτόν.
Η υποκρισία είναι τόσο επικίνδυνη γιατί παραπλανά πρώτα απ' όλα τον ίδιο τον άνθρωπο. Του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται κοντά στον Θεό, ενώ στην πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί από Αυτόν.
Γι' αυτό και ο Χριστός ύψωσε τόσο δυνατά τη φωνή Του.
Όχι από μίσος. Αλλά από αγάπη.
Γιατί ήθελε να σπάσει το σκληρό κέλυφος της αυτοδικαίωσης, ώστε να μπορέσει να γεννηθεί η μετάνοια.
Ο Θεός δεν απορρίπτει ποτέ τον αμαρτωλό που λέει: «Ήμαρτον.»
Απορρίπτει τη στάση εκείνου που λέει: «Δεν έχω ανάγκη από τον Θεό, γιατί είμαι ήδη δίκαιος.»
Ας προσέξουμε λοιπόν όλοι μας.
Δεν θα μας σώσει η εικόνα που δείχνουμε στους ανθρώπους. Θα μας σώσει η αλήθεια της καρδιάς μας μπροστά στον Θεό.
Γιατί στην τελική κρίση, ο Χριστός δεν θα αναζητήσει ανθρώπους που έμοιαζαν άγιοι.
Θα αναζητήσει ανθρώπους που είχαν το θάρρος να μετανοήσουν αληθινά.
Στην τελική κρίση, δεν θα αναζητηθούν όσοι έμοιαζαν άγιοι, αλλά όσοι είχαν το θάρρος να μετανοήσουν πραγματικά.