Η σιωπή που σώζει... και η σιωπή που πληγώνει

  

Η σιωπή είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές της πνευματικής ζωής.

Οι Άγιοι δεν αγάπησαν τη σιωπή επειδή φοβούνταν να μιλήσουν. Την αγάπησαν γιατί μέσα στη σιωπή άκουγαν τη φωνή του Θεού.

Όμως ο Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια:

Δεν είναι κάθε σιωπή ευλογημένη.

Μπορεί κάποιος να μη μιλά καθόλου με το στόμα του, αλλά μέσα στην καρδιά του να καταδικάζει, να θυμώνει, να ζηλεύει και να κατηγορεί τους άλλους.

Αυτή δεν είναι πνευματική σιωπή.

Είναι μια σιωπή που κρύβει θόρυβο.

Ούτε ωφελεί να κρατά κανείς τα χείλη του κλειστά, ενώ η καρδιά του γεμίζει με μελαγχολία, απόγνωση και απελπισία.

Ο Θεός δεν ζητά μόνο να σιωπήσει η γλώσσα.

Ζητά να ειρηνεύσει η καρδιά.

Η αληθινή σιωπή δεν είναι απουσία λόγων.

Είναι παρουσία του Θεού.

Είναι εκείνη η κατάσταση όπου σταματούν οι κατακρίσεις, οι φαντασίες, οι φόβοι και οι άσκοποι λογισμοί, και ο άνθρωπος αφήνει χώρο στη χάρη του Αγίου Πνεύματος να κατοικήσει μέσα του.

Στον σημερινό κόσμο, όπου όλοι μιλούν ασταμάτητα, σχολιάζουν, κατακρίνουν και αντιδρούν, ίσως η μεγαλύτερη μαρτυρία ενός χριστιανού να είναι μια καρδιά που παραμένει ήρεμη.

Μια καρδιά που δεν σιωπά από πείσμα.

Αλλά από ταπείνωση.

Δεν σιωπά από αδιαφορία.

Αλλά από αγάπη.

Δεν σιωπά επειδή δεν έχει τι να πει.

Αλλά επειδή πρώτα ακούει τον Θεό.

Ο Χριστός μάς δείχνει τον δρόμο

Ο Κύριος δεν μιλούσε αδιάκοπα.

Προσευχόταν.

Αποσυρόταν στην ησυχία.

Άκουγε τον Πατέρα.

Και όταν μιλούσε, κάθε λόγος Του γινόταν ζωή.

Η δική μας σιωπή αποκτά νόημα μόνο όταν μας οδηγεί στην προσευχή, στη μετάνοια και στην εσωτερική ειρήνη.

Πνευματικός προβληματισμός

Πριν σωπάσουμε...

Ας αναρωτηθούμε:

Γιατί σιωπώ;

Για να αποφύγω μια σύγκρουση;

Για να κατακρίνω μέσα μου;

Για να κλείσω την καρδιά μου;

Ή...

Για να αφήσω τον Θεό να μιλήσει μέσα μου;

Γιατί η πιο όμορφη σιωπή...  είναι εκείνη που γεμίζει την ψυχή με την παρουσία του Χριστού.