Το κορίτσι που δεν ήθελε να μεγαλώσει.

  

Κάθε Αύγουστο, η μικρή Ελένη πήγαινε με τη μητέρα της στο ίδιο εκκλησάκι της Παναγίας.
Μόλις έμπαιναν, η μητέρα της άναβε ένα κερί και η Ελένη στεκόταν δίπλα της.
Μια χρονιά, λίγο πριν φύγουν, η Ελένη κοίταξε την εικόνα και είπε:

-Μαμά, εγώ δεν θέλω να μεγαλώσω.

Η μητέρα της γέλασε.

-Γιατί, αγάπη μου;

-Γιατί όταν μεγαλώνεις, όλα αλλάζουν.

Η μητέρα της γονάτισε δίπλα της.

-Ναι… αλλά υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει ποτέ.

-Τι;

Της έδειξε την εικόνα.

-Η Παναγία θα είναι πάντα εδώ.

Πέρασαν τα χρόνια.

Η Ελένη μεγάλωσε, έφυγε από το χωριό, παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά.
Και κάθε Αύγουστο επέστρεφε.
Μόνο που κάποια χρονιά μπήκε στο εκκλησάκι μόνη.
Η μητέρα της δεν μπορούσε πια να ανέβει τον ανηφορικό δρόμο.
Η Ελένη άναψε δύο κεριά.

Το ένα για εκείνη. Το άλλο για τη μητέρα της.

Και τότε, κοιτάζοντας την εικόνα της Παναγίας, χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
Είχε μεγαλώσει τελικά.

Αλλά εκείνο που της είχε πει η μητέρα της παιδί ήταν ακόμη αληθινό:

Κάποια πράγματα αλλάζουν.
Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν.
Κάποια σπίτια αδειάζουν.
Μα υπάρχουν παρουσίες που ο χρόνος δεν μπορεί να πάρει.
Και εκείνο το απόγευμα, η Ελένη κατάλαβε πως ίσως γι’ αυτό επιστρέφουμε κάθε Αύγουστο στην Παναγία: για να βρούμε, έστω για λίγο, εκείνους που αγαπήσαμε και όσα φοβόμασταν πως χάθηκαν.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού