Μετά τον Δεκαπενταύγουστο…

  

Και τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος…

Τώρα που σώπασαν οι καμπάνες, που τα πανηγύρια τελείωσαν και οι 

δρόμοι γύρισαν στην καθημερινότητά τους, μένει μια παράξενη σιωπή.

Μα η Παναγία δεν έφυγε.

Έμεινε εκεί.

Στην εικόνα που θα συνεχίσουμε να προσκυνούμε.

Στο κερί που θα ανάψουμε μια δύσκολη μέρα.

Στο «Παναγία μου» που θα πούμε όταν δεν θα μπορούμε

 πια να κρατήσουμε τα δάκρυα.

Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μήνυμα της μεγάλης γιορτής:

Δεν μας ζητά να μείνουμε στον Δεκαπενταύγουστο.

Μας ζητά να πάρουμε την Παναγία μαζί μας.

Να την πάρουμε στο σπίτι μας.

Στη δουλειά μας. Στις αγωνίες μας. Στα παιδιά μας.

Στους ανθρώπους που αγαπάμε.

Ακόμη και στις μέρες εκείνες που ο Θεός μοιάζει σιωπηλός.

Και όταν ξαναβρεθούμε μόνοι μπροστά 

σε μια εικόνα Της ας Της πούμε μόνο:

«Παναγία μου, τώρα που γύρισα στην καθημερινότητά μου,

μη με αφήσεις να ξεχάσω όσα ένιωσα κοντά Σου.»

Γιατί ο Δεκαπενταύγουστος μπορεί να τελείωσε στο ημερολόγιο…

αλλά η Παναγία δεν τελειώνει ποτέ στην καρδιά εκείνου που Την αγάπησε.