Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Καιρούς γεμάτους αγωνία, ανασφάλεια, φόβο, μοναξιά, δοκιμασίες και πόνο. Καθημερινά ακούμε για πολέμους, αρρώστιες, δυστυχήματα, οικογενειακά προβλήματα, ανθρώπους που χάνουν την ελπίδα τους, νέους που δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους, γονείς που αγωνιούν για τα παιδιά τους και σπίτια που δοκιμάζονται.
Γι’ αυτό τώρα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη την προσευχή.
Έχουμε ανάγκη τον Χριστό.
Έχουμε ανάγκη να καταφεύγουμε και στις πρεσβείες της Παναγίας μας.
Αυτές τις ευλογημένες ημέρες του Δεκαπενταύγουστου η Εκκλησία μάς καλεί κάθε απόγευμα στις Παρακλήσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Και τι όμορφη εικόνα είναι να βλέπεις έναν ναό να γεμίζει από ανθρώπους που έρχονται κουρασμένοι από την ημέρα τους, ο καθένας με τον δικό του σταυρό, με τη δική του αγωνία, με ένα όνομα αγαπημένου ανθρώπου κρυμμένο μέσα στην καρδιά του.
Άλλος έρχεται να παρακαλέσει για την υγεία του παιδιού του.
Άλλος για έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο νοσοκομείο.
Άλλος για το σπίτι του που περνά δυσκολίες.
Άλλος για τον γάμο του.
Άλλος για τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Άλλος για έναν άνθρωπο που έχει φύγει μακριά από τον Θεό.
Και κάποιος άλλος έρχεται χωρίς να μπορεί να πει τίποτε· μόνο στέκεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και δακρύζει.
Και ίσως αυτή να είναι μερικές φορές η πιο αληθινή προσευχή.
Ένα δάκρυ μπροστά στην Παναγία.
Ένας αναστεναγμός.
Ένα απλό:
«Παναγία μου, βοήθησέ με…»
Δεν χρειάζονται πάντοτε πολλά λόγια. Η Παναγία, ως Μητέρα του Κυρίου και μητέρα πνευματική των πιστών, γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο. Και εμείς δεν Την λατρεύουμε — η λατρεία ανήκει μόνο στον Τριαδικό Θεό — αλλά Την τιμούμε και ζητούμε τις μητρικές πρεσβείες Της προς τον Υιό και Θεό Της.
Γι’ αυτό και η Παράκληση δεν είναι μια απλή ακολουθία που «πρέπει» να παρακολουθήσουμε επειδή είναι Αύγουστος.
Είναι κραυγή της καρδιάς. Είναι καταφυγή. Είναι ελπίδα.
Ας προσπαθήσουμε αυτές τις ημέρες να μη λείπουμε από τις Παρακλήσεις.
Ας αφήσουμε για λίγο την τηλεόραση, το κινητό, τις δουλειές που μπορούν να περιμένουν και τις ατελείωτες καθημερινές μέριμνες.
Μία ώρα για την ψυχή μας. Μία ώρα προσευχής. Μία ώρα κοντά στην Παναγία μας.
Ας πάρουμε μαζί και τα παιδιά μας. Ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουν όλα τα λόγια της Ακολουθίας, θα θυμούνται κάποτε ότι ο πατέρας και η μητέρα τους τα έπαιρναν από το χέρι και τα οδηγούσαν στην Εκκλησία. Θα θυμούνται το καντήλι, το κερί, το θυμίαμα, την εικόνα της Παναγίας και το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».
Αυτές οι εικόνες μένουν μέσα στην παιδική ψυχή.
Όμως θέλω να τονίσω και κάτι ακόμη: Η Παναγία μας δεν είναι μόνο για τον Αύγουστο.
Δεν πρέπει να φθάσουμε στις 15 Αυγούστου, να εορτάσουμε την Κοίμησή Της και ύστερα να κλείσουμε το βιβλίο της Παρακλήσεως μέχρι τον επόμενο χρόνο.
Η προσευχή δεν έχει ημερομηνία λήξεως.
Η ανάγκη μας για τον Θεό δεν τελειώνει στις 15 Αυγούστου.
Οι δυσκολίες μας δεν τελειώνουν στις 15 Αυγούστου.
Τα παιδιά μας θα εξακολουθούν να χρειάζονται προσευχή. Οι ασθενείς θα εξακολουθούν να χρειάζονται ενίσχυση. Οι οικογένειές μας θα εξακολουθούν να χρειάζονται την ευλογία του Θεού.
Γι’ αυτό συνεχίστε την προσευχή και στα σπίτια σας.
Κάντε το σπίτι σας ένα μικρό τόπο προσευχής.
Ανάψτε το καντήλι μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Παναγίας.
Κάντε τον σταυρό σας.
Μνημονεύστε τα ονόματα των ανθρώπων σας.
Διαβάστε, όταν μπορείτε, την Παράκληση της Παναγίας μας. Και όταν δεν υπάρχει χρόνος για ολόκληρη την Ακολουθία, πείτε έστω λίγα λόγια με πίστη.
Πριν φύγετε το πρωί από το σπίτι:
«Παναγία μου, φύλαξέ μας σήμερα.»
Όταν το παιδί σας φεύγει για το σχολείο, για τη δουλειά ή για ένα ταξίδι:
«Παναγία μου, σκέπασέ το.»
Όταν κάποιος δικός σας ασθενεί:
«Παναγία μου, πρέσβευε στον Χριστό για τον άνθρωπό μου.»
Όταν το σπίτι περνά μια δυσκολία:
«Παναγία μου, δώσε μας υπομονή, φώτιση και ειρήνη.»
Και το βράδυ, πριν κλείσουμε τα μάτια μας:
«Δόξα τω Θεώ για τη σημερινή ημέρα. Παναγία μου, σκέπασε το σπίτι μας αυτή τη νύχτα.»
Αυτή η απλή προσευχή μπορεί να αλλάξει σιγά σιγά την ατμόσφαιρα ενός σπιτιού, γιατί πρώτα αλλάζει τη δική μας καρδιά. Μας μαθαίνει να εμπιστευόμαστε περισσότερο τον Θεό, να συγχωρούμε, να υπομένουμε, να ευχαριστούμε και να μη θεωρούμε τίποτε δεδομένο.
Ας μην πηγαίνουμε λοιπόν στην Παναγία μόνο όταν έρθει η συμφορά.
Ας πηγαίνουμε και για να πούμε «ευχαριστώ».
Ευχαριστώ για την υγεία. Ευχαριστώ για τα παιδιά. Ευχαριστώ για το ψωμί στο τραπέζι. Ευχαριστώ για εκείνον που έχω δίπλα μου.
Ευχαριστώ ακόμη και για τις δυσκολίες που, πολλές φορές, μας δίδαξαν να γονατίζουμε και να προσευχόμαστε περισσότερο.
Και όταν κάποια στιγμή αισθανθείς ότι δεν αντέχεις άλλο, μη μείνεις μόνος με την απελπισία σου.
Σήκωσε τα μάτια στην εικόνα της Παναγίας και πες:
«Μητέρα του Χριστού μου, δεν ξέρω τι να ζητήσω. Εσύ πρέσβευε στον Υιό σου να γίνει ό,τι είναι για τη σωτηρία και το καλό της ψυχής μου. Δώσε μου μόνο δύναμη να σηκώσω τον σταυρό μου και να μη χάσω την πίστη και την ελπίδα μου.»
Αδελφοί μου,
ας ζήσουμε αυτές τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου όχι απλώς σαν μια όμορφη θρησκευτική παράδοση, αλλά ως ευκαιρία επιστροφής στην προσευχή.
Και όταν περάσει η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ας μη σταματήσουμε.
Η Παράκληση μπορεί να συνεχιστεί και στο σπίτι μας.
Η προσευχή μπορεί να συνεχιστεί κάθε ημέρα.
Το καντήλι μπορεί να συνεχίσει να καίει.
Τα ονόματα των ανθρώπων μας μπορούν να συνεχίσουν να ανεβαίνουν στον ουρανό μέσα από την προσευχή μας.
Γιατί η Παναγία δεν είναι μόνο η Παναγία του Αυγούστου.
Είναι η Παναγία κάθε ημέρας.
Της χαράς και του πόνου. Της υγείας και της ασθένειας. Της ευτυχίας και της δοκιμασίας.
Των παιδιών μας, των οικογενειών μας και ολόκληρου του κόσμου.
Ας Την παρακαλούμε λοιπόν: Παναγία μας, Μητέρα του Χριστού μας, σκέπασε τα σπίτια μας.
Φύλαξε τα παιδιά και τους νέους μας. Στήριξε τους γονείς. Παρηγόρησε τους πονεμένους.
Ενίσχυσε τους ασθενείς. Στάσου κοντά στους μοναχικούς και στους απελπισμένους.
Φώτισε όσους έχουν χάσει τον δρόμο τους. Χάρισε ειρήνη στις οικογένειές μας και στον κόσμο.
Και με τις πρεσβείες Σου οδήγησέ μας πάντοτε κοντά στον Υιό Σου, τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς!
Καλή Παναγιά σε όλους, με υγεία, μετάνοια, προσευχή και την ευλογία του Θεού στα σπίτια και στις οικογένειές μας.
† π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου