Η Παναγία είναι εκείνη που μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί κοντά Του.

  

 

Όταν προσευχόμαστε στην Παναγία, δεν ζητούμε να πάρει τη θέση του Θεού.
Της ζητούμε να πρεσβεύσει για εμάς στον Υιό Της, όπως στην Κανά είπε απλά: Οἶνον οὐκ ἔχουσι.
Βλέπει την έλλειψή μας. Βλέπει το κενό μας. Βλέπει εκείνο που μας λείπει για να συνεχίσουμε.
Και προσεύχεται.
Γι’ αυτό, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, μη ντραπείς να της μιλήσεις απλά: Παναγία μου, δεν αντέχω. Παναγία μου, βοήθησέ με. Παναγία μου, σκέπασε το παιδί μου. Παναγία μου, κάνε κουράγιο την καρδιά μου.
Μπορεί να μην ακούσεις απάντηση με λόγια.
Μπορεί όμως να νιώσεις εκείνη τη γλυκιά εσωτερική δύναμη που σε σηκώνει από το πάτωμα και σου λέει: Μη φοβάσαι. Συνέχισε.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι η πίστη δεν σημαίνει πως δεν θα κλάψεις.
Σημαίνει πως ακόμη και μέσα στα δάκρυά σου δεν θα είσαι μόνος.
Η Παναγία είναι εκεί.
Δίπλα στη μάνα που ξενυχτά. Δίπλα στον ασθενή. Δίπλα στον πενθούντα. Δίπλα στον φτωχό. Δίπλα στον άνθρωπο που αδικήθηκε. Δίπλα σε εκείνον που έπεσε και θέλει να ξανασηκωθεί.

Και με τη μητρική Της παρουσία μοιάζει να σκουπίζει τα δάκρυα ενός ολόκληρου κόσμου.
Όχι γιατί δεν θα υπάρξει ξανά πόνος.
Αλλά γιατί ο πόνος, όταν ακουμπά στην πίστη, δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντοτε ο Χριστός.
Η Παναγία είναι εκείνη που μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί κοντά Του.
Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπασε όσους πονάνε, παρηγόρησε όσους θρηνούν, ενίσχυσε όσους δοκιμάζονται και σκούπισε με τη μητρική Σου αγάπη κάθε κρυφό δάκρυ της καρδιάς μας. Αμήν.