«Η ημέρα που ο Ουρανός άγγιξε τη γη»

  

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που δεν αλλάζουν αυτά που συμβαίνουν γύρω του, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που τα βλέπει. Μια τέτοια στιγμή ήταν εκείνη στο όρος Θαβώρ. 

Οι μαθητές ανέβηκαν μαζί με τον Χριστό στο βουνό. Πίστευαν πως απλώς ακολουθούσαν τον Διδάσκαλό τους. Δεν γνώριζαν ότι ο Θεός τούς οδηγούσε σε μια αποκάλυψη. Και τότε συνέβη το θαύμα: «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν.»

Ο Χριστός δεν άλλαξε. Άλλαξαν τα μάτια των μαθητών. Ο ήλιος δεν δημιουργεί εκείνη τη στιγμή το φως του. Πάντοτε λάμπει. Απλώς κάποτε φεύγει το σύννεφο και ο άνθρωπος βλέπει τη λάμψη του. 

Έτσι και ο Χριστός. Δεν έγινε στο Θαβώρ για πρώτη φορά ο Υιός του Θεού. Αποκάλυψε αυτό που πάντοτε ήταν. Η Μεταμόρφωση είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει ότι πίσω από την ανθρώπινη μορφή του Ιησού υπάρχει η δόξα του Θεού.

Και σήμερα ο άνθρωπος χρειάζεται αυτή τη μεταμόρφωση. Όχι μια αλλαγή εικόνας. Όχι μια καλύτερη εμφάνιση προς τα έξω. Ο κόσμος μας έμαθε να φτιάχνουμε πρόσωπα για να τα δείχνουμε στους άλλους. Να κρύβουμε πληγές. Να αναζητούμε αποδοχή. Να δείχνουμε δυνατοί ακόμη κι όταν μέσα μας καταρρέουμε. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε να αλλάξει το προσωπείο μας. Ήρθε να θεραπεύσει την καρδιά μας. 

Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν και μέσα τους κλαίνε. Άνθρωποι που μιλούν με πολλούς και όμως αισθάνονται μόνοι. Άνθρωποι που αναζητούν φως, αλλά δεν αφήνουν τον Χριστό να φωτίσει το σκοτάδι τους. Και η Μεταμόρφωση μας λέει: Δεν χρειάζεσαι μια άλλη ζωή χωρίς τον Θεό. Χρειάζεσαι τον Θεό μέσα στη ζωή που ήδη έχεις.

Στο Θαβώρ εμφανίζονται ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο Νόμος και οι Προφήτες συναντούν τον Μεσσία. Όλη η ιστορία στέκεται μπροστά στον Χριστό. Και ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.»

Αυτή είναι η ανάγκη της εποχής μας: Να ξαναμάθουμε να ακούμε. Γιατί ακούμε πολλές φωνές: τη φωνή του φόβου, τη φωνή της σύγκρισης, τη φωνή της απόγνωσης, τη φωνή ενός κόσμου που υπόσχεται πολλά και αφήνει την καρδιά άδεια. Και ξεχνάμε τη μία φωνή που μπορεί να θεραπεύσει: «Αὐτοῦ ἀκούετε.» Ακούστε τον Χριστό. Γιατί όποιος ακούει τον Χριστό μπορεί να περπατήσει ακόμη και μέσα στο σκοτάδι χωρίς να χάσει το φως του.

Οι μαθητές θέλησαν να μείνουν στο Θαβώρ: «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι.» Και ποιος δεν θα ήθελε να μείνει για πάντα σε μια στιγμή φωτός; Όμως ο Χριστός κατεβαίνει από το βουνό. Γιατί το φως του Θεού δεν δίνεται για να το φυλάξουμε. Δίνεται για να το μεταδώσουμε. Το Θαβώρ δεν είναι απόδραση από τον κόσμο. Είναι δύναμη για να επιστρέψουμε στον κόσμο.

Να γίνουμε άνθρωποι που φέρνουν ειρήνη εκεί που υπάρχει ταραχή. Ελπίδα εκεί που υπάρχει απελπισία. Συγχώρηση εκεί που υπάρχει πληγή. Η μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου δεν είναι ότι έχει σκοτάδια. Είναι ότι ξεχνά πως υπάρχει φως. 

Ο Χριστός σήμερα δεν μας καλεί απλώς να Τον κοιτάξουμε στο Θαβώρ. Μας καλεί να γίνουμε άνθρωποι του Θαβώρ. Να αφήσουμε τη χάρη Του να μεταμορφώσει τη ζωή μας. Τον φόβο σε εμπιστοσύνη. Την πληγή σε θεραπεία. Την μοναξιά σε κοινωνία. Την ύπαρξή μας σε μαρτυρία του Θεού.

Γιατί ο σκοπός του ανθρώπου δεν είναι απλώς να επιβιώσει. Είναι να λάμψει. Να γίνει εικόνα του Φωτός που τον δημιούργησε. Γιατί η Μεταμόρφωση δεν είναι μόνο μια εορτή του Χριστού. Είναι η πρόσκληση του Θεού προς κάθε άνθρωπο: Να αφήσει το φως Του να κατοικήσει μέσα του, ώστε μέσα από τη ζωή του να φωτιστούν και άλλοι.

Γιατί ο Ουρανός άγγιξε τη γη στο Θαβώρ. Και συνεχίζει να την αγγίζει κάθε φορά που μια καρδιά ανοίγεται στον Χριστό. 

— π. Άνθιμος Στάμου