Την είχε η Παναγιά και σκούπιζε το δάκρυ της!

  

Μεγάλη μέρα σήμερα. Δεκαπενταύγουστος!
Μέρα της Παναγιάς κι η βάβω αποβραδίς την προπαραμονή στόλισε την εικόνα της Μεγαλόχαρης με το πλεχτό της!
Το έβαλε σαν κουρτινάκι μπροστά της, σαν γιορτινό ρούχο να την τιμήσει.
Ελέησέ μας Παρθένα μου τους αμαρτωλούς.
Συγχώρα μας κι αξίωσέ μας με την ευσπλαχνία σου.
Πανάγαθη και Μητέρα όλων μας, βάλε μας κάτω από την Άγιά σου σκέπη κράτα μας σφιχτά στην αγκαλιά σου γιατί εμείς οι άνθρωποι, είμαστε ικανοί για το χειρότερο σκοτώνοντας το καλό.
Έλεγε και ξανάλεγε η βάβω κρατώντας την εικόνα της, φιλώντας την κι έκανε και ξανάκανε τον σταυρό της, και της μιλούσε.
Της μιλούσε κι έκλαιγε σαν μικρό παιδί.
Κι αφού δεν είχε άλλο δάκρυ, σκούπισε την εικόνα με την άκρη της μαντίλας της.
Την ακούμπησε με ευλάβεια στο εικονοστάσι και ψιθύρισε με δέος.

Ποια είμαι' γω Παρθένα μου που σου γυρεύω;
Συγχώρα με και δώσε μου κείνο που στ' αλήθεια μου αξίζει.
Τιμώρησέ με αν μου αξίζει, και δώσε μου την δύναμη να το αντέξω.
Και τότε άστραψε και βρόντηξε μες το λιοπύρι της Αυγουστιάτικης ψυχής!
Και βγήκε έξω η βάβω ξαφνιασμένη απ' τις βροντές κι είδε την Παναγιά στον ουρανό να της χαμογελάει.
Έπεσε στα γόνατα η πιστή και σπάραζε κι άπλωνε τα χέρια της να την αγγίξει.
Λέξη δεν έβγαινε απ' το στόμα της μονάχα ήχοι απ' αυτούς που μαρτυράν το θάμα!
Της κόπηκε η ανάσα.
Κάνει μια έτσι... να τραβήξει τη μαντήλα της απ' τον λαιμό σηκώνοντας το βλέμμα της στις αστραπές και τι να δει;
Την είχε η Παναγιά και σκούπιζε το δάκρυ της!

Ελευθερία Λάππα