Να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τον Θεό μέσα σε όλα.

  

 

Μην περιμένουμε κάτι μεγάλο για να χαρούμε, γιατί έτσι χάνουμε τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας.
Ένα χαμόγελο. Ένα «καλημέρα». Ένα τηλεφώνημα από έναν άνθρωπο που μας θυμήθηκε.
Ένα κερί που ανάβει μπροστά σε μια εικόνα. Λίγες στιγμές ησυχίας. Μια αγκαλιά.
Μια καινούργια ανατολή. Αυτά είναι το σήμερα μας.

Και η ζωή, τελικά, δεν συμβαίνει ούτε στο χθες ούτε στο αύριο. Συμβαίνει τώρα.
Ο Χριστός δεν μας ζητά να κουβαλούμε μια ζωή τις αλυσίδες του παρελθόντος. Μας προσφέρει συγχώρηση και νέα αρχή. Δεν μας ζητά να βασανιζόμαστε από φόβο για το αύριο. 

Μας καλεί να Τον εμπιστευθούμε. Και δεν θέλει να ζούμε με γκρίνια για όσα δεν έχουμε, αλλά με ευγνωμοσύνη για όσα καθημερινά μας χαρίζει.
Αν λοιπόν θέλουμε περισσότερη ειρήνη στην καρδιά μας, ας μάθουμε τρία πράγματα:
Να συγχωρούμε το χθες.
Να εμπιστευόμαστε το αύριο.
Και να ευχαριστούμε τον Θεό για το σήμερα.
Γιατί το χθες πέρασε.
Το αύριο δεν έχει έρθει ακόμη.
Όμως το σήμερα είναι εδώ.

Και ίσως το πιο μεγάλο θαύμα που περιμένουμε, να βρίσκεται ήδη μπροστά μας και να μην το βλέπουμε, επειδή κοιτάζουμε συνεχώς πίσω ή πολύ μακριά μπροστά.
Ας κάνουμε λοιπόν την καρδιά μας λίγο πιο ευγνώμονα.
Και κάθε πρωί, όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή, ας μπορούμε να λέμε: «Θεέ μου, Σε ευχαριστώ για αυτή τη νέα ημέρα.
Το παρελθόν μου το αφήνω στο έλεός Σου, το μέλλον μου στην πρόνοιά Σου και το σήμερα το δέχομαι ως δώρο από τα χέρια Σου».
Τότε η ψυχή αρχίζει σιγά σιγά να ησυχάζει.
Γιατί η αληθινή ειρήνη δεν έρχεται όταν όλα γίνουν όπως τα θέλουμε· έρχεται όταν μάθουμε να εμπιστευόμαστε τον Θεό μέσα σε όλα.