Κάποια μάνα άκουσε την καρδιά σου, χωρίς να χρειαστεί να πεις ούτε μία λέξη.

  

Πρώτου προσκύνησης την εικόνα της Παναγίας απόψε παραμονή δεκαπενταύγουστου σκέψου πόσο ανθρώπινη είναι αυτή η στιγμή. Μην σταθείς μόνο στην ευλάβεια του εθίμου· άφησε την καρδιά σου να σπάσει λίγο, να μαλακώσει.

Σκέψου πως εκείνη η μορφή στο παλιό ξύλο δεν ζητάει από εσένα τέλειες προσευχές, ούτε μεγάλες κουβέντες. Ξέρει τι σημαίνει να πονάς σιωπηλά, να βλέπεις αυτό που αγαπάς να δοκιμάζεται, να νιώθεις το στήθος σου να σφίγγεται από τον φόβο για το αύριο. 

Είναι η μάνα που χωράει στην αγκαλιά της όλες τις ορφάνιες του κόσμου, όλες τις ματαιώσεις, όλα τα «γιατί» που δεν βρήκαν ποτέ απάντηση.

Απόψε, καθώς πλησιάζεις το εικόνισμα, άγγιξέ το όπως θα άγγιζες το χέρι του δικού σου ανθρώπου όταν στερεύουν τα λόγια. Άφησε πάνω στο γυαλί μια ανάσα ανακούφισης, έναν κρυφό καημό που δεν τόλμησες να πεις σε κανέναν, ένα δάκρυ που κρατούσες καιρό σφιγμένο μέσα σου.

Άναψε το κερί σου όχι απλά για τη συνήθεια, αλλά σαν να ανάβεις ένα μικρό φως μέσα στο δικό σου σκοτάδι. Και όταν φύγεις από την εκκλησία νιώσε πως δεν είσαι πια μόνος. Κάποια μάνα άκουσε την καρδιά σου, χωρίς να χρειαστεί να πεις ούτε μία λέξη.