Εκεί που εσύ βλέπεις μόνο ερείπια, Εκείνος μπορεί ακόμη να βλέπει έναν κήπο.

  

Υπάρχουν ψυχές που μοιάζουν με κήπους μετά την καταιγίδα.
Έχουν μέσα τους σπασμένα κλαδιά, ξεραμένα λουλούδια, αγκάθια που φύτρωσαν από δάκρυα και πληγές που κανείς δεν είδε.

Κι όμως…

Μην πεις πως ο κήπος χάθηκε.

Μπορεί να κουράστηκες να περιμένεις. Μπορεί να προσευχήθηκες και να νόμισες πως ο Θεός δεν άκουσε. Μπορεί να χαμογελάς στους ανθρώπους και μέσα σου να παλεύεις να μην διαλυθείς.

Μα ο Χριστός γνωρίζει.

Γνωρίζει κάθε δάκρυ που σκούπισες κρυφά, κάθε πόνο που δεν μπόρεσες να εξηγήσεις, κάθε «Θεέ μου, βοήθησέ με» που βγήκε από την καρδιά σου χωρίς δύναμη.

Γι’ αυτό μην ξεριζώνεις με θυμό τα αγκάθια της ψυχής σου. Γονάτισε. Και άφησε τον Χριστό να τα αγγίξει.

Εκεί που εσύ βλέπεις μόνο ερείπια, Εκείνος μπορεί ακόμη να βλέπει έναν κήπο.

Και κάποια μέρα, εκεί ακριβώς που νόμιζες πως δεν θα ξαναφυτρώσει τίποτε, θα ανθίσει ένα λουλούδι.

Όχι επειδή δεν πόνεσες.

Αλλά επειδή μέσα στον πόνο σου δεν έπαψες να ελπίζεις στον Θεό.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού