«Σωτηρία: Στόχος Ζωής»

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τη λέξη «σωτηρία», αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, προσπαθεί να μας διασαφηνίσει ο Απόστολος Παύλος, σήμερα Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, στο απόσπασμα της Επιστολής του προς τους Γαλάτας (Γαλ. β΄ 16-20).

Ξεκινώντας, λοιπόν, μας λέει πως η δικαίωση των ανθρώπων, υπονοώντας τη σωτηρία μας, δεν κερδίζεται από τις τυπικές πράξεις του νόμου, αλλά μόνο από την πίστη μας στον Χριστό. Αν μεταφέρουμε στο σήμερα αυτά που μας λέει, πολύ απλά μας παρακινεί στην προσκόλλησή μας στον Χριστό.

Σε καμία των περιπτώσεων, βέβαια, δεν μας θέλει να γίνουμε Χριστιανοί τυπολάτρες, αλλά επιδιώκει τη Χριστοκεντρικότητα, που αυτή είναι το γιατρικό σε πολλά θέματα, είτε αυτά αφορούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τα λειτουργικά ανθρώπινα προβλήματα της καθημερινότητας είτε την πνευματική μας πορεία. Και εδώ πρέπει να προσέξουμε πως και οι δύο αυτές πτυχές της ζωής μας είναι μεταξύ τους αλληλένδετες.

Μας λέει χαρακτηριστικά ο Παύλος πως έχει ενωθεί τόσο με τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, που συνεσταυρώθηκε μαζί Του. Τι μεγάλη κουβέντα! Πώς συνέβη αυτό; Απλά, σταυρώνοντας τα δικά του πάθη, λάθη και αμαρτίες και κενώνοντας τον εσωτερικό του εαυτό. Έτσι, καταφέρνοντας να βγει νικητής εκ του αγώνος τούτου, που ποτέ δεν σταματά, μπορεί πια να λέει αυτό το περίφημο και τόσο σωτήριο: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός», δηλαδή, δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός.

Αυτή η φράση πρέπει να γίνει στόχος ζωής για τον καθένα μας, αν, βέβαια, ποθούμε και εμείς τη σωτηρία μας σοβαρά και τη δικαίωσή μας στα μάτια του Θεού και όχι απλά των ανθρώπων.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, μπορεί ο Παύλος σήμερα να μας λέει πράγματα απλά, τα οποία και, βέβαια, έχουμε ξανακούσει στην πορεία της πνευματικής μας ζωής, όμως εμείς οι ίδιοι τα έχουμε λάβει τόσο σοβαρά όσο πρέπει;

Ακούμε πολύ όμορφα και πνευματικά κηρύγματα από φωτισμένους Πατέρες και, δυστυχώς, η αλλαγή μας δεν κρατά παρά μόνο λίγα λεπτά, έως ότου τελειώσει η Ευχαριστιακή μας Σύναξη και ξαναβρεθούμε στην καθημερινότητά μας.

Εδώ ακριβώς πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια κακώς κείμενα. Ο αγώνας μας πρέπει να αρχίζει από την Εκκλησία και την Αγία Τράπεζα και να τελειώνει πάλι εκεί. Ό,τι προσπαθούμε σήμερα με τις διάφορες ποιμαντικές μας δραστηριότητες, είτε εντός Εκκλησίας, όπως Ακολουθίες, Εσπερινούς και κηρύγματα, είτε εκτός Εκκλησίας, όπως γεύματα αγάπης, χορευτικά ανταμώματα και πανηγύρια, ως σκοπό έχουν τη μία και μοναδική οδό σωτηρίας, την Αγία Τράπεζα και την επιστροφή μας εκεί.

Πρέπει να καταλάβουμε πως η εποχή πάει μπροστά και έτσι πρέπει να οδεύουμε και εμείς, χωρίς εκπτώσεις στα Δογματικά θέματα και με αγαπητική διάθεση, δίχως κρίσεις και διαφοροποιήσεις.

Τα βήματα, όπως βλέπουμε στο πνευματικό στάδιο, είναι απλά, μα συνάμα και δύσκολα, γιατί, πολύ απλά, εμείς δεν αγωνιζόμαστε ως πρέπει, αλλά κατά ιδίαν βούληση. Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη φράση που ακούμε στο Ευαγγέλιο της ημέρας μας, σήμερα: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34).

Χαρίζοντάς μας την ελεύθερη βούληση, γιατί μόνο έτσι αποδεικνύει την ελευθεριότητά Του ο Θεός, μας δηλώνει πως, αν θέλουμε να Τον ακολουθήσουμε, πρέπει να περάσουμε και εμείς από το όργανο της κάθαρσης, τον σωτήριο Σταυρό, ώστε δικαίως να γινόμαστε και μέτοχοι της Αναστάσεως.

Εκεί, αγωνιζόμενοι, πρέπει να εστιάσουμε στη σταύρωση των παθών μας, ώστε, απελευθερωμένοι από τις αμαρτίες, να γίνουμε κατοικητήρια του Θεού του ζώντος.

Αυτή η διαδικασία, αδελφοί μου, δεν είναι μια εφάπαξ διαδικασία, αλλά ένας αγώνας συνεχής και ακατάπαυστος, ένας αγώνας ζωής.

Το μέσο για όλα αυτά είναι μονόδρομος και, όπως προείπαμε, είναι η Αγία μας Εκκλησία. Δεν μπορούμε, δίχως μυστηριακή ζωή, να πορευόμαστε στον Χριστό. Εξομολόγηση εκ βάθους καρδίας, ειλικρινής μετάνοια, Θεία Κοινωνία και θέληση συζυγίας με τον Χριστό.

Να προσέξουμε, αδελφοί μου, μη πέσουμε στην παγίδα του πονηρού, που μας επαναπαύει, υπερτονίζοντας στα μάτια μας τις αμαρτίες των άλλων και καλύπτοντας έτσι, με αυτόν τον τρόπο, τα δικά μας λάθη, περνώντας τα στη λήθη.

Ο Χριστός περιμένει κάθε στιγμή την παράκλησή μας: «Κύριε, κλῖνον οὐρανούς σου καὶ κατάβηθι» (Ψαλμ. 143, 5), ώστε να έλθει και να κατοικήσει μέσα μας, φωτίζοντας κάθε σκιά, αρκεί η πρόσκλησή μας να είναι καρδιακή, στην πράξη και όχι στη θεωρία.

Ας καθαρίσουμε τις καρδιές μας από τον γεμάτο πάθη εγωισμό μας, ώστε καθοδηγητής της βιωτικής και πνευματικής μας πορείας να είναι μόνο ο Χριστός.

Μόνο έτσι θα καταλάβουμε τι σημαίνει σωτηρία, την οποία, όπως και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, θα τη βιώνουμε από την εξορία τούτου του κόσμου έως τον επαναπατρισμό και την αντάμωσή μας με τον Πλάστη και Δημιουργό μας, εις την Άνω Ιερουσαλήμ, ως συνέχεια της εδώ ζωής, στην επουράνιο και θριαμβεύουσα Εκκλησία, εις αιώνα αιώνος.

Αμήν.

Πηγή: romfea.gr