Σε ένα μικρό χωριό υπήρχε ένας ηλικιωμένος φούρναρης.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, άνοιγε τον φούρνο του.
Μια μέρα ένας νεαρός τον ρώτησε:
«Παππού, γιατί ξυπνάς τόσο νωρίς; Ποιος θα έρθει τέτοια ώρα να αγοράσει ψωμί;»
Ο γέροντας χαμογέλασε.
«Δεν ξέρω.»
«Τότε γιατί ανοίγεις;»
«Γιατί μπορεί κάποιος να με χρειαστεί.»
Ο νεαρός γέλασε.
«Κι αν δεν έρθει κανείς;»
Ο φούρναρης έβγαλε από τον φούρνο ένα καρβέλι.
«Τότε θα μείνει ψωμί.»
«Και αν περισσέψει;»
«Θα το δώσω σε κάποιον που πεινάει.»
«Κι αν κανείς δεν το πάρει;»
Ο γέροντας τον κοίταξε.
«Τότε τουλάχιστον δεν έκλεισα την πόρτα μου επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα χτυπήσει κανείς.»
Ο νεαρός έφυγε χωρίς να απαντήσει.
Πέρασαν χρόνια.
Ο φούρναρης πέθανε.
Την ημέρα της κηδείας, ο νεαρός, πλέον άντρας, στεκόταν ανάμεσα στον κόσμο.
Κάποια στιγμή είδε έναν άγνωστο ηλικιωμένο να αφήνει ένα καρβέλι ψωμί πάνω στον τάφο.
Τον πλησίασε.
«Γιατί αφήσατε ψωμί;»
Ο άνθρωπος απάντησε:
«Όταν ήμουν παιδί, δεν είχαμε τίποτα. Ένα πρωί ο φούρναρης με είδε να κοιτάζω την βιτρίνα του. Δεν με ρώτησε τίποτα. Μου έδωσε ένα καρβέλι και είπε: “Πάρε. Μπορεί να το χρειάζεσαι περισσότερο απ’ όσο εγώ.”»
Ο άντρας έμεινε ακίνητος.
Τότε κατάλαβε κάτι που δεν είχε καταλάβει όταν ήταν νέος.
Ο φούρναρης δεν άνοιγε κάθε πρωί τον φούρνο μόνο για να πουλήσει ψωμί. Άνοιγε μια πόρτα. Και κάποιοι άνθρωποι δεν θυμούνται τι τους είπες. Δεν θυμούνται πόσα χρήματα είχες. Δεν θυμούνται τι φορούσες. Θυμούνται όμως αν, όταν πεινούσαν, τους έδωσες λίγο από το ψωμί σου.
Ίσως ο Θεός να μας έχει βάλει στην ζωή κάποιου άλλου όχι για να τον αλλάξουμε, αλλά για να του δώσουμε ένα μικρό κομμάτι αγάπης.
Ίσως μια πόρτα που ανοίγουμε κάθε μέρα να είναι η απάντηση στην προσευχή κάποιου άλλου.
Ίσως αυτό που θεωρούμε «λίγο» να είναι για κάποιον ολόκληρη η ελπίδα του.
Και ίσως τελικά η ερώτηση που θα μας κάνει ο Θεός να μην είναι:
«Πόσα απέκτησες;»
Αλλά: «Πόσους ανθρώπους άφησες λίγο πιο χορτάτους, λίγο πιο δυνατούς, λίγο πιο φωτεινούς επειδή πέρασαν από την ζωή σου;»
Γιατί η ζωή μας δεν μετριέται μόνο από όσα κρατήσαμε.
Μετριέται κι από όσα μοιραστήκαμε.
Εκ της συντακτικής ομάδας του:Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου