Είσαι εδώ. Είσαι όρθια.

  

Κάποιες φορές κάθομαι και σκέφτομαι όλα όσα πέρασα και λέω μέσα μου: «Μα καλά… πώς να μην είμαι περήφανη για μένα;» 

Γιατί η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Σου παίρνει πράγματα που αγάπησες, σου αλλάζει τα σχέδια χωρίς προειδοποίηση, σου ξεριζώνει ανθρώπους λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Κι εσύ μένεις εκεί… σαστισμένη, μισογκρεμισμένη, με την ψυχή σκορπισμένη σε μικρά κομμάτια.

Κι όμως… συνεχίζεις.

Ακόμη κι όταν έκλαψες μέχρι που δεν είχαν μείνει δάκρυα. Ακόμη κι όταν τα λάθη σε βάραιναν μέχρι την αναπνοή. Ακόμη κι όταν ένιωθες πως δεν έχεις τίποτα άλλο να δώσεις. Συνέχισες.

Με βήμα αργό, με πλάτη κουρασμένη από το βάρος, με φόβους που δεν τους είπες ποτέ δυνατά… αλλά συνέχισες. Και αυτό — αυτή η μικρή, φαινομενικά ταπεινή κίνηση προς τα εμπρός — είναι απόδειξη μιας δύναμης που δεν ξέρουμε καν ότι κουβαλάμε μέχρι να μας χρειαστεί.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μοιράζει εύκολα μετάλλια και χειροκροτήματα σε ό,τι φαίνεται εντυπωσιακό. Αλλά η μεγαλύτερη αναγνώριση δεν έρχεται απ’ έξω. Έρχεται όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και μπορείς να πεις:

«Το βλέπεις; Είσαι ακόμη όρθια. Κι ας σου κόστισε την ψυχή ολόκληρη.»

Αυτό, και μόνο αυτό, είναι λόγος αρκετός για να σε χειροκροτήσεις. Για να σε αγκαλιάσεις. Για να σταθείς δίπλα σου, όπως θα στεκόσουν σε έναν άνθρωπο που αγαπάς.

Δεν θα αρνηθώ πια το δικαίωμά μου να νιώθω περήφανη. Για τις ρυτίδες, για τις μάχες, για τις πληγές που έκλεισαν όπως μπόρεσαν. Για τις φορές που σηκώθηκα ενώ όλοι περίμεναν πως θα μείνω κάτω. Για την πίστη μου, που επέζησε ακόμη κι όταν την πρόδωσαν.

Γιατί τελικά, δεν χρειάζεται μια τέλεια ζωή για να νιώσεις μεγάλη. Μεγαλύτερη γίνεσαι κάθε φορά που, με όλα κόντρα, επιλέγεις να ξυπνήσεις, να δοκιμάσεις, να αγαπήσεις ξανά.

Κοίτα τον εαυτό σου. Γιόρτασέ τον. Αγάπησέ τον. Είσαι εδώ. Είσαι όρθια.
Και αυτό — πίστεψέ με — κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει.