Η αχαριστία είναι τό πιό πικρό φίδι.

  

Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται. Δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ουλές, δεν τις βλέπει κανείς. Κι όμως, πονάνε βαθιά. Μία από αυτές είναι η αχαριστία.

Η αχαριστία πονά περισσότερο όταν προέρχεται από ανθρώπους που κάποτε βοήθησες, στήριξες, αγκάλιασες, υπερασπίστηκες. Από ανθρώπους για τους οποίους έτρεξες όταν όλοι οι άλλοι είχαν φύγει. 

Από εκείνους που βρήκαν σε σένα ένα χέρι ανοιχτό, μια πόρτα ανοιχτή, μια καρδιά ανοιχτή.

Και το παράξενο είναι πως πολλές φορές ο άνθρωπος δεν ζητά τίποτε πίσω. Δεν περιμένει χρήματα, ανταλλάγματα ή υποχρέωση. Περιμένει μόνο κάτι απλό: να μη σβήσει ο άλλος από τη μνήμη του όσα έζησε μαζί σου. Να μη συμπεριφερθεί μια μέρα σαν να μην του πρόσφερες ποτέ τίποτε.

Γιατί η αχαριστία δεν είναι απλώς λησμονιά. Είναι εκείνη η κατάσταση όπου ο άνθρωπος θυμάται μόνο ό,τι τον συμφέρει και ξεχνά όλα όσα του πρόσφερες όταν σε είχε ανάγκη.

Η αχαριστία είναι το πιο πικρό φίδι. Ξεχνά όσα της έκανες καλό και θυμάται μόνο ό,τι τη βόλεψε. Ξεχνά ποιος ήταν δίπλα της στις δύσκολες μέρες. Ξεχνά ποιος άκουγε τα προβλήματά της με τις ώρες. Ξεχνά ποιος έτρεξε χωρίς να υπολογίσει κόπο. Ξεχνά ποιος στάθηκε μπροστά όταν όλοι οι άλλοι κρύφτηκαν. Ξεχνά ποιος έδωσε από τον χρόνο του, από την ηρεμία του, ακόμη και από το υστέρημά του.

Και κάποτε, όχι μόνο ξεχνά, αλλά μπορεί να γυρίσει και εναντίον εκείνου που την ευεργέτησε. Αυτό είναι που πονά περισσότερο.

Να βλέπεις έναν άνθρωπο που κάποτε σε χρειάστηκε να συμπεριφέρεται τώρα σαν να μην υπήρξες ποτέ. Να ακούς λόγια από στόματα που κάποτε σου έλεγαν ευχαριστώ. Να βλέπεις απόσταση εκεί όπου κάποτε υπήρχε ανάγκη, ενδιαφέρον και οικειότητα.

Και τότε έρχεται ο πειρασμός να πεις: Γιατί να βοηθάω; Γιατί να προσφέρω; Γιατί να δίνω την καρδιά μου, αφού στο τέλος όλα ξεχνιούνται;

Όμως εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Μην αφήσεις την αχαριστία του άλλου να δηλητηριάσει τη δική σου καρδιά. Μην αφήσεις έναν αχάριστο άνθρωπο να σε κάνει σκληρό απέναντι σε όλους. Μην μετανιώσεις επειδή υπήρξες καλός.

Το καλό που έκανες δεν ακυρώνεται επειδή ο άλλος το ξέχασε. Η αγάπη που πρόσφερες δεν γίνεται λάθος επειδή δεν εκτιμήθηκε. Η προσφορά σου δεν χάνει την αξία της επειδή έπεσε σε λάθος άνθρωπο.

Ο Θεός γνωρίζει κάθε κρυφή θυσία. Γνωρίζει τις φορές που έδωσες χωρίς να το μάθει κανείς. Γνωρίζει τις ώρες που στάθηκες δίπλα σε κάποιον χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Γνωρίζει ακόμη και εκείνες τις στιγμές που πληγώθηκες και δεν μίλησες.

Αλλά η καλοσύνη δεν σημαίνει και αφέλεια. Η αγάπη χρειάζεται διάκριση.

Δεν είσαι υποχρεωμένος να αφήνεις τον καθένα να χρησιμοποιεί την καρδιά σου. Δεν χρειάζεται να επιστρέφεις ξανά και ξανά εκεί όπου η παρουσία σου θεωρείται δεδομένη. Δεν είναι κακία να βάζεις όρια. Δεν είναι εκδίκηση να απομακρύνεσαι από συμπεριφορές που σε πληγώνουν.

Μπορείς να συγχωρείς και ταυτόχρονα να προσέχεις. Μπορείς να αγαπάς χωρίς να επιτρέπεις να σε εκμεταλλεύονται. Μπορείς να εύχεσαι το καλό κάποιου χωρίς να του δίνεις ξανά τη δυνατότητα να παίζει με την ψυχή σου.

Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε το μάθημα.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται όσο έχουν ανάγκη. Σε θυμούνται όταν χρειάζονται βοήθεια, στήριξη, μια γνωριμία, έναν καλό λόγο. Και όταν η ανάγκη περάσει, εξαφανίζονται.

Δεν χρειάζεται να τους μισήσεις. Αλλά χρειάζεται να τους καταλάβεις.

Και ίσως αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες ωριμότητες στη ζωή: να μπορείς να βλέπεις καθαρά τον άνθρωπο απέναντί σου χωρίς μίσος, αλλά και χωρίς αυταπάτες.

Να μη ζητάς από τον αχάριστο να γίνει ευγνώμων με το ζόρι. Να μη ζητάς από εκείνον που δεν έμαθε να εκτιμά να καταλάβει ξαφνικά την αξία σου.

Άφησέ τον στον δρόμο του. Κι εσύ συνέχισε να είσαι άνθρωπος. Γιατί στο τέλος η ευγνωμοσύνη δεν φαίνεται στα μεγάλα λόγια. Φαίνεται στη μνήμη. Στον σεβασμό. Στην παρουσία. Στην αξιοπρέπεια.

Ο ευγνώμων άνθρωπος δεν ξεχνά εκείνον που στάθηκε δίπλα του. Και ίσως να μην μπορέσει ποτέ να ανταποδώσει όσα πήρε, αλλά θα τα θυμάται. Ο αχάριστος, όμως, όσο κι αν του δώσεις, πάντα κάτι θα θεωρεί ότι του χρωστάς ακόμη.

Γι’ αυτό κράτα την καρδιά σου καθαρή, αλλά όχι απροστάτευτη. Να συνεχίσεις να προσφέρεις. Να συνεχίσεις να αγαπάς. Να συνεχίσεις να βοηθάς.

Αλλά να θυμάσαι: Δεν αξίζουν όλοι την ίδια πρόσβαση στην ψυχή σου.

Και όταν κάποιος ξεχάσει όλα όσα έκανες για εκείνον, μην πολεμήσεις να του αποδείξεις την αξία σου. Απομακρύνσου ήσυχα.

Γιατί κάποια μαθήματα δεν διδάσκονται με λόγια. Διδάσκονται με την απουσία. Και τότε ίσως ο άλλος καταλάβει τι είχε. Ίσως και όχι. Αλλά αυτό πια δεν είναι δικό σου βάρος. Εσύ κράτα μέσα σου το καλό.

Γιατί ο ευγνώμων θυμάται ακόμη και το λίγο, ο αχάριστος ξεχνά ακόμη και το πολύ.

Και το πιο σημαντικό: Μην αφήσεις ποτέ την αχαριστία κάποιου να σε κάνει να ντραπείς για την καλοσύνη σου.
Απλώς μάθε να τη δίνεις εκεί όπου υπάρχει καρδιά ικανή να την εκτιμήσει.

π. Δημήτριος Αργύρης,Πρωτοπρεσβύτερος.