Το βασιλικό της γιαγιάς

  

Λίγες ημέρες πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η γιαγιά έβγαινε στην αυλή από νωρίς το πρωί.
Πλησίαζε τον βασιλικό της και άρχιζε να κόβει τα πιο όμορφα κλωνάρια.
Τα έκοβε προσεκτικά, σχεδόν σαν να τα χάιδευε.

«Αυτά θα πάνε στην Εκκλησία», έλεγε.

Και ποτέ δεν άφηνε τα παιδιά να τον πατήσουν.
Για εκείνη ο βασιλικός δεν ήταν απλώς ένα αρωματικό φυτό.

Ήταν ευλογία. Ήταν μνήμη. Ήταν κάτι που συνέδεε το μικρό της σπίτι με τον Σταυρό του Χριστού.

Την παραμονή της Υψώσεως , τον έβαζε σε ένα καθαρό πανί και τον κρατούσε στην αγκαλιά της μέχρι να πάει στην Εκκλησία. Και όταν επέστρεφε, έπαιρνε λίγα κλωνάρια στο σπίτι.

Τα τοποθετούσε δίπλα στις εικόνες. «Να μοσχοβολάει το σπίτι», έλεγε.
Μα ίσως αυτό που ήθελε πραγματικά ήταν κάτι βαθύτερο.
Να μοσχοβολάει η ψυχή.
Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι μπορεί να μην ήξεραν πολλά γράμματα.
Ήξεραν όμως κάτι που εμείς, μέσα στην γνώση και στην ταχύτητά μας, πολλές φορές ξεχνάμε.

Πως η πίστη δεν είναι μόνο λόγια. Είναι τρόπος ζωής. Είναι να ετοιμάζεσαι πριν από τη μεγάλη ημέρα. Να καθαρίζεις το σπίτι, αλλά πρώτα να καθαρίζεις την καρδιά.

Να φροντίζεις τον βασιλικό, αλλά να θυμάσαι πως ο Θεός περιμένει να φροντίσεις και την ψυχή σου.

Να συγχωρείς πριν ζητήσεις ευλογία. Να συμφιλιώνεσαι πριν σταθείς μπροστά στον Σταυρό. Να αφήνεις κάτω το βάρος που κουβαλάς και να λες: «Χριστέ μου, πάρε Εσύ ό,τι δεν μπορώ άλλο να κρατήσω».

Και ίσως γι’ αυτό ο βασιλικός μοσχοβολά τόσο όμορφα μετά την Ύψωση. Για να μας θυμίζει πως ακόμη και μέσα στον πόνο του Σταυρού μπορεί να γεννηθεί ευωδία. Αρκεί να αφήσουμε τον Χριστό να αγγίξει την καρδιά μας.

Φέτος, πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ας μη μαζέψουμε μόνο βασιλικό. Ας μαζέψουμε την καρδιά μας. Ας μαζέψουμε τα κομμάτια που σκορπίσαμε. Την προσευχή που αφήσαμε. Τη συγχώρεση που αρνηθήκαμε. Το «ευχαριστώ» που ξεχάσαμε. Το «συγχώρεσέ με» που δεν είπαμε ποτέ. Και ας τα αφήσουμε όλα κάτω από τον Σταυρό. Γιατί ο Χριστός δεν ζητά να πάμε κοντά Του τέλειοι.

Ζητά να πάμε αληθινοί. Με τις πληγές μας. Με τα λάθη μας. Με τα δάκρυά μας. Με όσα δεν μπορέσαμε ακόμη να διορθώσουμε. Και τότε, ίσως καταλάβουμε τι κρατούσε τόσα χρόνια η γιαγιά στα χέρια της όταν έλεγε: «Ελάτε να πάμε τον βασιλικό στην Εκκλησία».

Δεν κρατούσε μόνο ένα κλωνάρι. Κρατούσε μια ολόκληρη πίστη. Και μαζί του κρατούσε μια παράκληση:

«Σταύρωσε, Χριστέ μου, τον παλιό μου εαυτό και κάνε να ανθίσει μέσα μου ένας καινούργιος άνθρωπος».

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού