Υπήρχε μια προσευχή που δεν την άκουγα ποτέ ολόκληρη. Γιατί η μητέρα μου την έλεγε χαμηλόφωνα, όταν όλοι κοιμόμασταν. Στεκόταν μπροστά στο εικόνισμα, άναβε το καντηλάκι και έλεγε τα ονόματά μας ένα ένα.
Δεν ζητούσε πλούτη. Δεν ζητούσε να μην πονέσουμε ποτέ. Δεν ζητούσε να μας κάνει η ζωή εύκολη.
Ζητούσε μόνο: «Θεέ μου, φύλαγέ τα…
Κι αν είναι να περάσουν δυσκολίες, δώσε μου εμένα τη δύναμη να τις σηκώσω, για να μη λυγίσουν εκείνα.»
Και τότε δεν καταλάβαινα. Νόμιζα πως η μητέρα μου ήταν δυνατή από μόνη της.
Τώρα ξέρω πως πολλές φορές η δύναμή της ήταν εκείνη η προσευχή.
Ήταν οι νύχτες που ξαγρυπνούσε χωρίς να μας το πει.
Ήταν τα δάκρυα που σκούπιζε πριν τα δούμε.
Ήταν το «μη φοβάσαι» που μας έλεγε, ενώ μέσα της φοβόταν περισσότερο από εμάς.
Και ίσως αυτό να είναι η πιο μεγάλη αγάπη μιας μητέρας.
Να πηγαίνει μόνη της μπροστά στον Θεό και να Του λέει: «Εγώ αντέχω. Εκείνα μόνο να μου τα προσέχεις…»
Κάποτε μεγαλώνουμε και φεύγουμε από το σπίτι.
Νομίζουμε πως αφήσαμε πίσω μας την παιδική μας ηλικία.
Μα δεν ξέρουμε πως κάπου, σε ένα μικρό δωμάτιο, μια μητέρα συνεχίζει να λέει το όνομά μας στην προσευχή της.
Και ίσως γι’ αυτό, όσες φορές κι αν χαθούμε,κάπως βρίσκουμε πάλι τον δρόμο.
Γιατί υπάρχουν προσευχές που δεν τελειώνουν ποτέ. Και η προσευχή μιας μάνας… είναι από εκείνες που ανεβαίνουν στον Ουρανό πριν ακόμη προλάβουν να γίνουν λέξεις.
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου