του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, και βλέπουμε σήμερα, κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα, τον Απόστολο Παύλο να είναι ο ίδιος που γράφει με το δικό του χέρι και όχι εξ υπαγόρευσεως, τον επίλογο της προς Γαλάτας επιστολής (Γαλ. στ΄ 11-18).
Λαμβάνει, λοιπόν, ο ίδιος τη γραφίδα και το τονίζει, γιατί θέλει, με αυστηρό ύφος, στην αρχή να τους υπενθυμίσει πως πρέπει να απαλλαχθούν από τα εξωτερικά και, για τα μάτια των ανθρώπων, διακριτικά των ιουδαϊκών πεποιθήσεων και, πιο συγκεκριμένα, από την εμμονή στην περιτομή και την ακροβυστία.
Φεύγοντας ο ίδιος από τους Γαλάτες, κατέφθασαν εκεί κάποιοι Χριστιανοί εξ Ιουδαίων και προσπαθούσαν να τονίσουν στους Γαλάτες, που ήταν εθνικοί, πως έπρεπε, εκτός από την πίστη τους στον Χριστό, να τηρούν και τα ιουδαϊκά τους έθιμα, όπως και αυτό της περιτομής, σε αντίθεση με την ακροβυστία των Γαλατών.
Η μεν περιτομή αφορούσε τους Χριστιανούς εξ Ιουδαίων, η δε ακροβυστία τους εξ εθνικών, τους πρώην ειδωλολάτρες.
Σε αυτό το σημείο ακριβώς θεωρούσαν οι Ιουδαίοι πως υπερείχαν των πρώην εθνικών που είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό και έτσι ξεσπούσαν διαμάχες μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα τη διάσπαση και την απομάκρυνση από την ορθότητα της πίστεώς τους.
Παρά τη μεταστροφή τους στην πίστη του Χριστού, παρέμεναν εμμονικοί στα θρησκευτικά γνωρίσματα και έθιμά τους και άφηναν στην άκρη τον εσωτερικό πλούτο της διδασκαλίας του Χριστιανισμού.
Έτσι, λοιπόν, εν ολίγοις, τους λέει πως, παρά το ότι κρατούσαν εξωτερικά τους τύπους, έχαναν τον προσανατολισμό τους και δεν έπρατταν, κατά την ουσία, το θέλημα του Θεού.
Εκεί, λοιπόν, θέλει να τους ενώσει, να τους κάνει ένα, «ἵνα πάντες ἓν ὦσι» (Ιω. ιζ΄ 21). Έτσι τους προβάλλει το μέγα σύμβολο, τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Τους λέει ότι η Σταυροαναστάσιμη πορεία του Κυρίου μας είναι εκείνη που πρέπει, στην ουσία και στην κυριολεξία, να είναι το καύχημά μας.
Εκεί ο ίδιος ο Θεός ανέβηκε με τη δική Του θέληση για εμάς, για να μας παραδώσει, ως δώρο της υπέρμετρης αγάπης Του, την «καινή κτίση», την καινούρια ζωή.
Μια ζωή πλέον δίχως σκοτάδι και αδικία· μια ζωή φωτός και ατελεύτητης χαράς και αναπαύσεως, αφού η παρουσία του Χριστού, σε συνεχή κοινωνία με εμάς, μας κάνει μετόχους του Παραδείσου και, κατά χάριν, Θεούς.
Έτσι, στο τέλος, το ύφος του αλλάζει και, για τον λόγο αυτό, τους αποκαλεί αδελφούς, δείχνοντας την αγαπητική του διάθεση. Θέλει να δείξει πως ο Χριστός και η πίστη των ανθρώπων στο πρόσωπό Του, παρά τις διαφορές, ενώνουν τους πάντες και, με αυτήν την αγάπη, κλείνει την Επιστολή, πάντοτε στο πρόσωπο του Κυρίου μας, ευχόμενος: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν».
Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο Σταυρός που αύριο θα εορτάσουμε είναι, μεταφορικά, το «σημείο μηδέν» για εμάς. Από εκεί ξεκινά και η δική μας σωτηρία και η καύχηση, όπως και ο Παύλος σήμερα μάς υπερτονίζει για τον εαυτό του.
Να μείνουμε σε αυτό το σημείο και να εμπεδώσουμε ακριβώς πώς θα καταφέρουμε να ζούμε τον Χριστό καθημερινά, στην ουσία και στην πράξη. Πρέπει να μας γίνει αυτός ο επίλογος της Επιστολής δίδαγμα σε πολλά σημεία.
Να αφήσουμε, για αρχή, τους τύπους της εξωτερικής μαρτυρίας και να εισέλθουμε εις τα έσω, στο πώς θα καταφέρουμε να είμαστε οι Χριστιανοί που ο Απόστολος Παύλος καλεί τους Γαλάτες και, κατ’ επέκταση, και εμάς σήμερα να γίνουμε.
Καλή και ευλογημένη η «έξωθεν καλή μαρτυρία», αλλά χωρίς την έσωθεν καινή κτίση, την καινούρια εν Χριστώ ζωή, δεν αποτελεί εφόδιο σωτηρίας, αλλά μόνο φαρισαϊκή συμπεριφορά εντυπωσιασμού των ανθρώπων και όχι του Θεού.
Αν δεν αποφασίσουμε να έχουμε τον Χριστό μέσα μας καθημερινά, δεν θα μπορούμε ούτε εξωτερικά να υποστηρίζουμε το ότι είμαστε Χριστιανοί ουσίας.
Βλέπουμε ότι από τότε έως και σήμερα, δυστυχώς, υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές από Χριστιανούς, που φαίνονται στην αρχή να κερδίζουν, να έχουν την αποδοχή των ανθρώπων, αλλά αυτή κρατά για λίγο, διότι προδίδονται οι προσωπικές, εγωιστικές τους επιδιώξεις.
Τέλος, να διδαχθούμε την συνεχή ενθύμηση του Σταυρού στη ζωή μας. Όταν ο Σταυρός μένει πάντα υψωμένος στην καρδιά μας, τότε αντλούμε δύναμη, αφού ο ίδιος ο Αρχηγός της πίστεώς μας, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, διά μέσου αυτού μάς δώρισε την ενότητα μαζί Του.
Κάθε φορά που μετέχουμε στη Θεία Ευχαριστία, γινόμαστε μέτοχοι αυτού του Υψωμένου Σταυρού, του Τάφου και της Αναστάσεως του Χριστού μας.
Ας φροντίσουμε όλοι μαζί, σαν άλλοι Κυρηναίοι, να γινόμαστε ενωμένοι και ευλογημένοι αχθοφόροι της αλήθειας του Τιμίου Σταυρού, ώστε να βιώνουμε στην πράξη τη φράση που ακούμε κατά τη Θεία Λειτουργία: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν» (Β΄ Κορ. ιγ΄ 13).
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου