Κάποια πράγματα αφήνουν ίχνη.

  

Ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε.
Μια απώλεια. Μια απόρριψη.
Ένα σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε.
Λόγια που ακούσαμε όταν ακόμη δεν γνωρίζαμε πώς να προστατευτούμε από αυτά.
Μια περίοδος της ζωής μας που μας άλλαξε περισσότερο απ’ όσο καταλάβαμε τότε.

Δεν μπορούμε να πατήσουμε ένα κουμπί και να τα διαγράψουμε.

Και ίσως δεν χρειάζεται.

Το παρελθόν βρίσκεται μέσα μας με πολλούς τρόπους.

Στον τρόπο που αγαπάμε. Σε όσα φοβόμαστε. Σε αυτά που ανεχόμαστε ή δεν ανεχόμαστε πια.
Στις επιλογές μας. Στις άμυνες που κάποτε χρειαστήκαμε για να προστατευτούμε.

Όμως υπάρχει μια σημαντική διαφορά:

Το παρελθόν μας επηρεάζει. Δεν είναι ολόκληρη η ταυτότητά μας.

Δεν είσαι μόνο το παιδί που κάποτε φοβήθηκε.

Δεν είσαι μόνο ο άνθρωπος που εγκαταλείφθηκε, απογοητεύτηκε ή έκανε λάθος.

Δεν είσαι μόνο όσα έχασες. Είσαι και όσα έμαθες μετά.

Οι άνθρωποι που επέλεξες διαφορετικά. Τα όρια που έμαθες να βάζεις.

Οι φορές που είπες «όχι» εκεί όπου κάποτε σιωπούσες.

Οι καινούργιες εμπειρίες που σου έδειξαν ότι η ζωή δεν επαναλαμβάνει υποχρεωτικά ό,τι έχει ήδη συμβεί.

Μοιάζουμε ίσως με ένα δέντρο που κουβαλά πάνω του όλες τις εποχές που πέρασε.

Τους ανέμους. Τις βροχές. Τα σημάδια στους κορμούς. Τα κλαδιά που χάθηκαν.

Αλλά όσο οι ρίζες κρατούν, το δέντρο δεν αποτελείται μόνο από τις καταιγίδες που άντεξε.

Βγάζει καινούργια φύλλα. Ανθίζει ξανά.

Μεγαλώνει προς κατευθύνσεις που κάποτε δεν υπήρχαν.

Κάπως έτσι κι εμείς.

Δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε το παρελθόν για να προχωρήσουμε.

Χρειάζεται να φτάσουμε, με τον χρόνο, στο σημείο όπου μπορούμε να το κοιτάξουμε και να πούμε:

«Ναι, αυτό είναι μέρος της ιστορίας μου.
Αλλά δεν είναι όλη η ιστορία μου.»

Γιατί όσο υπάρχει μπροστά μας ζωή, υπάρχει και κάτι που το παρελθόν δεν μπορεί να έχει ήδη αποφασίσει: ο άνθρωπος που μπορούμε ακόμη να γίνουμε. 

Στέλλα Θώμου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας