του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Με τη φράση «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως», δηλαδή αφού δικαιωθήκαμε μέσω της πίστεως, αρχίζει, αγαπητοί μου αδελφοί, το χθεσινό αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Γ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ε΄ 1-10).
Και τι εννοεί με τον όρο δικαιοσύνη ο Απόστολος Παύλος; Ο ίδιος μας το αναλύει παρακάτω, θέλοντας να μας κάνει να εμπεδώσουμε πως πλέον ο άνθρωπος με την έλευση του Χριστού στον κόσμο παύει να είναι καταδικασμένος και αποκομμένος από τον Παράδεισο, την πατρογονική μας εστία.
Η θυσία του ιδίου του σεσαρκωμένου Θεού Λόγου μας διδάσκει στην πράξη πως οι θλίψεις, που όλοι μας λίγο πολύ γευόμαστε ή επρόκειτο να βιώσουμε στη ζωή μας, γεννούν την υπομονή και αυτή με τη σειρά της μας φέρνει την ελπίδα.
Δε θα μπορούσαμε να είμαστε μέτοχοι όλων αυτών, αν η απόλυτη αγαπητική στάση του Θεού απέναντί μας δε μας παρουσιαζόταν με την ίδια Του την έλευση, ώστε βιωματικά να διδαχθούμε την επανένωση μαζί Του.
Έδωσε το αίμα Του για μας και από «εχθροί» γίναμε μέτοχοι αιωνιότητας. Η δικαίωση αυτή φανερώνεται και επιβεβαιώνεται μέσα από το μέγα γεγονός της Αναστάσεως.
Η Ανάσταση δεν αποτελεί κάτι παράδοξο ή απρόσμενο για τον Θεό. Το θαυμαστό όμως είναι ότι ο Χριστός δεν κράτησε τη νίκη Του επί του θανάτου μόνο για τον εαυτό Του, αλλά την έκανε και δική μας υπόθεση, ανοίγοντας και για εμάς τον δρόμο προς την αιώνια ζωή.
Το ακούμε και στο Ευαγγέλιο, «καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη» (Ματθ. κζ’ 52).
Έτσι, με την Ανάστασή Του πραγματοποιείται η αποκατάσταση των Αγίων κοντά του, «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε’ 34), στην υπερουράνιο Βασιλεία.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, ας διαφοροποιηθούμε πια ως προς τον τρόπο σκέψης και θέσης. Και όταν λέμε θέσης, εννοούμε πνευματικής στάσης.
Μπορεί στην κοινωνία του σήμερα να νιώθουμε αδικημένοι και πονεμένοι, όμως ο Χριστός όπως μας λέει σήμερα ο Παύλος μάς δικαίωσε.
Θα ρωτήσουν κάποιοι μη έχοντας όμως πνευματικό φρόνημα. Πρέπει να αδικηθώ, να πονέσω και να υποφέρω για να σωθώ;
Όχι, απλά όλα αυτά τα βιωματικά συναισθήματα μας διδάσκουν μαθήματα ζωής αιωνίου. Αυτός που είναι πλούσιος πολλές φορές δεν μπορεί να καταλάβει τον φτωχό, όπως και ο υγιής τον άρρωστο και ο άτρωτος τον πονεμένο.
Εμείς επιλέγουμε με τη στάση μας τί θα επιτραπεί να μας έλθει, όχι ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγία, για να διδαχθούμε και εν τέλει να καταφέρουμε να δικαιωθούμε.
Ο Χριστός δεν κοπίασε επί ματαίω, αλλά για όλους εμάς. Γι’ αυτό και καλεί τον καθένα μας ξεχωριστά λέγοντας: «δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ιθ’ 21).
Ας μην χάσουμε την ήδη κεκτημένη δικαίωση της αιωνιότητας προς χάριν της πλαστής και πρόσκαιρης άνεσης και καλοπέρασης του καιρού μας.
Αν παρατηρήσουμε όσα τραγικά συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, δολοφονίες γυναικών και ανδρών, κακοποιήσεις παιδιών και αυτοκτονίες, τότε θα καταλάβουμε πως όλος αυτός ο πόνος είναι απόρροια της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Χριστό.
Αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι βίωναν ουσιαστικά τη ζωή της Εκκλησίας και συμμετείχαν την Κυριακή στη Θεία Λειτουργία, είναι πολύ πιθανό να έβρισκαν πνευματικά στηρίγματα που θα λειτουργούσαν ως τροχοπέδη στις αρρωστημένες και γεμάτες σκοτάδι και απελπισία σκέψεις τους.
Ο Παύλος μας επισημαίνει χαρακτηριστικά, «στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β’ Θεσσ. β’ 15), εννοώντας κατά κύριο λόγο τους θησαυρούς της πίστεως μας, τον εκκλησιασμό, την εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία. Είναι τα όπλα της δικής μας φαρέτρας στον αδιάκοπο αγώνα της υπομονής, της ελπίδας και εν τέλει της δικαίωσης εις κληρονομία ζωής αιωνίου.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου