Όσοι έρχονται και μένουν αληθινά στην ζωή σου, δεν είναι αυτοί που λάμπουν περισσότερο.

  

Είχε έναν κήπο ένας βασιλιάς, γεμάτο με τα πιο σπάνια λουλούδια. Μα το αγαπημένο του ήταν ένα μικρό, άσπρο τριαντάφυλλο που φύτρωνε μόνο του σε μια γωνιά.

Κάθε πρωί το κοιτούσε και χαμογελούσε. Μα ποτέ δεν το άγγιζε, φοβούμενος μην του μαραθεί.

Μια νύχτα, ξέσπασε θεομηνία. Όλα τα λουλούδια λύγισαν, σπάσαν, χάθηκαν. Μόνο εκείνο το τριαντάφυλλο έμεινε όρθιο όχι γιατί ήταν πιο δυνατό, αλλά γιατί κάτω από το χώμα, οι ρίζες του είχαν μπλεχτεί με μια άγρια, αόρατη φτέρη που το κρατούσε γερά.

Ο βασιλιάς έκλαψε από συγκίνηση. Είχε προσέξει τόσο το λουλούδι, που δεν κοίταξε ποτέ πιο βαθιά. Εκεί κατάλαβε:

Δεν είναι τα φανερά που σε κρατούν όρθιο. Είναι οι αόρατοι δεσμοί μια ματιά, μια σιωπή, μια παρουσία που δεν ζητά τίποτα, μα δίνει ρίζες εκεί που νόμιζες πως ήσουν μόνος.

Όσοι έρχονται και μένουν αληθινά στην ζωή σου, δεν είναι αυτοί που λάμπουν περισσότερο. Είναι εκείνοι που, χωρίς να φαίνονται, έγιναν ήδη κομμάτι του εδάφους σου. Και όταν φυσάει, εσύ στέκεσαι χάρη σ' αυτούς.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού