Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί.

  

Η σημερινή περικοπή μάς παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στη θάλασσα της Γαλιλαίας. 

Ο Κύριος περπατά δίπλα στη λίμνη και συναντά τέσσερις απλούς ανθρώπους: τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ήταν ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου και της καθημερινής εργασίας. 

Και όμως, αυτούς τους απλούς ανθρώπους διαλέγει ο Χριστός για να γίνουν οι πρώτοι συνεργάτες Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

Το Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο μετά την πτώση του. Ο Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο για να ανακαινίσει την κτίση και να ανοίξει πάλι τον δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, έρχεται τώρα να δημιουργήσει έναν νέο άνθρωπο, αναγεννημένο και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό και όταν καλεί τους μαθητές λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η λέξη «ποιήσω» έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται απλώς μια νέα απασχόληση ή μια νέα διδασκαλία. Υπόσχεται να τους μεταμορφώσει. 

Να τους κάνει κάτι που δεν ήταν μέχρι τότε. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν ψαράδες ανθρώπων. Από απλοί μαθητές θα γίνουν Απόστολοι. Από άνθρωποι της γης θα γίνουν εργάτες της Βασιλείας του Θεού.

Το θαυμαστό είναι ότι οι μαθητές ανταποκρίνονται αμέσως. Αφήνουν τα δίχτυα, τα πλοία, ακόμη και τις οικογένειές τους, και ακολουθούν τον Χριστό. Η υπακοή τους δεν γεννιέται από φόβο ή συμφέρον, αλλά από Πίστη δηλ. εμπιστοσύνη. Αναγνωρίζουν στη μορφή του Ιησού κάτι που ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα και παραδίδουν τη ζωή τους στα χέρια Του.

Το ίδιο κάλεσμα απευθύνεται και σε εμάς σήμερα. Ίσως να μην μας καλεί ο Θεός να αφήσουμε την εργασία ή το σπίτι μας, αλλά σίγουρα μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε με όλη μας την καρδιά. Μας καλεί να αφήσουμε πίσω ό,τι μας κρατά μακριά από Εκείνον: την αδιαφορία, την αμαρτία, τον εγωισμό και την πνευματική νωθρότητα.

Με το Άγιο Βάπτισμα όλοι γίναμε κλητοί του Θεού. Όλοι λάβαμε την πρόσκληση να γίνουμε μέλη της Εκκλησίας και πολίτες της Βασιλείας Του. Όμως δεν αρκεί μόνο να έχουμε λάβει την κλήση. Χρειάζεται να ανταποκριθούμε σε αυτήν με πίστη, μετάνοια και αγώνα. Υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να παραμείνουμε απλοί ακροατές του Ευαγγελίου και όχι αληθινοί μαθητές του Χριστού.

Ο Θεός επισκέπτεται τον άνθρωπο με πολλούς τρόπους. Άλλοτε μέσα από μια δοκιμασία, άλλοτε μέσα από μια χαρά, μια συνάντηση, έναν λόγο της Αγίας Γραφής ή την καρδιακή προσευχή. Εκείνες οι στιγμές είναι προσκλήσεις της θείας χάριτος. 

Αν έχουμε άγρυπνη καρδιά, θα τις αναγνωρίσουμε και θα τις αξιοποιήσουμε. Αν όμως είμαστε βυθισμένοι στη μέριμνα και την αδιαφορία, μπορεί να τις προσπεράσουμε χωρίς να καταλάβουμε τι μας προσφέρει ο Θεός.

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς καλεί να αποκτήσουμε αυτή την πνευματική εγρήγορση. Να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και την καρδιά μας για να αναγνωρίζουμε τη φωνή του Κυρίου όταν μας καλεί. Και όπως οι τέσσερις μαθητές άφησαν τα δίχτυά τους και ακολούθησαν τον Χριστό, έτσι κι εμείς να είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε καθετί που μας εμποδίζει να ενωθούμε μαζί Του.

Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί. Δεν προσπερνά κανέναν άνθρωπο. Περιμένει μόνο τη δική μας ελεύθερη απάντηση. Και όταν βρει καρδιά πρόθυμη και ταπεινή, μπορεί να την μεταμορφώσει, να την ανακαινίσει και να την κάνει μέτοχο της αιώνιας Βασιλείας Του.

Αμήν.

π. Παντελεήμων Κρούσκος