Τι συμβολίζει το χέρι του Ιερέα που ευλογεί;

  

Το χέρι του Ιερέα που υψώνεται για να ευλογήσει δεν αποτελεί μία απλή ανθρώπινη χειρονομία, ούτε έναν τυπικό εκκλησιαστικό χαιρετισμό. Είναι μία βαθιά ιερή και συμβολική πράξη, μέσα από την οποία φανερώνεται η παρουσία, η Χάρη και η ευλογία του ίδιου του Θεού.

Ο Ιερέας δεν ευλογεί από μόνος του, ούτε στηρίζεται στη δική του προσωπική δύναμη ή αξία. Ευλογεί στο όνομα του Χριστού και με τη Χάρη που του έχει δοθεί μέσα από το Μυστήριο της Ιεροσύνης. Γι’ αυτό και η ευλογία του δεν είναι προσωπική του πράξη, αλλά διακονία της Εκκλησίας.

Όταν ο Ιερέας σχηματίζει με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού την ευλογία, τα δάχτυλα τοποθετούνται με ιδιαίτερο τρόπο, ώστε να σχηματίζονται συμβολικά τα αρχικά του ονόματος του Ιησού Χριστού:

**ΙC ΧC**

δηλαδή:

**Ιησούς Χριστός.**

Ο δείκτης σχηματίζει το γράμμα «Ι», το μεσαίο δάχτυλο λυγίζει και σχηματίζει το «C», ο αντίχειρας ενώνεται με τον παράμεσο και σχηματίζει το «Χ», ενώ το μικρό δάχτυλο συμβολίζει το δεύτερο «C».

Με τον τρόπο αυτόν, ο Ιερέας ομολογεί έμπρακτα ότι δεν ευλογεί με τη δική του εξουσία, αλλά επικαλείται το πανάγιο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Η μορφή των δαχτύλων υπενθυμίζει ακόμη δύο μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας.

Πρώτον, την πίστη μας στον Τριαδικό Θεό: τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Δεύτερον, τις δύο φύσεις του Χριστού, τη θεία και την ανθρώπινη, οι οποίες ενώθηκαν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως στο ένα πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου μας.

Το χέρι του Ιερέα είναι το χέρι που κατά τη Θεία Λειτουργία κρατά τα Τίμια Δώρα. Είναι το χέρι που αγγίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Είναι το χέρι που υψώνει το Άγιο Ποτήριο και μεταδίδει στους πιστούς τη Θεία Κοινωνία.

Είναι ακόμη το χέρι που βαπτίζει τον άνθρωπο στο όνομα της Αγίας Τριάδος, που χρίει με το Άγιο Μύρο, που στεφανώνει τους νεονύμφους, που διαβάζει τη συγχωρητική ευχή στον εξομολογούμενο, που ευλογεί το νερό στον Αγιασμό και το λάδι στο Ιερό Ευχέλαιο.

Είναι το χέρι που ευλογεί τον άρτο, τον οίνο, τους καρπούς της γης, τα σπίτια, τις οικογένειες, τους ασθενείς, τα παιδιά, τους ταξιδιώτες και κάθε ανθρώπινη προσπάθεια.

Είναι επίσης το χέρι που υψώνεται επάνω από το κεφάλι του πονεμένου ανθρώπου, για να του μεταδώσει παρηγοριά και ελπίδα. Είναι το χέρι που κάνει το σημείο του Σταυρού επάνω από εκείνον που δοκιμάζεται, που θλίβεται ή που φοβάται.

Γι’ αυτό οι πιστοί, όταν ζητούν την ευλογία του Ιερέα, δεν ζητούν μία απλή ευχή καλής τύχης. Ζητούν να σκύψει επάνω τους η Χάρη του Θεού.

Και όταν ασπάζονται το χέρι του Ιερέα, δεν προσκυνούν τον άνθρωπο ούτε τιμούν την προσωπικότητά του. Τιμούν την Ιεροσύνη. Τιμούν τον Χριστό, τον Οποίο υπηρετεί ο Ιερέας. Τιμούν το χέρι που αγγίζει τα Άγια των Αγίων.

Ο Ιερέας μπορεί ως άνθρωπος να έχει αδυναμίες, ελλείψεις και ατέλειες. Η Ιεροσύνη όμως που φέρει δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Είναι δωρεά του Θεού και χάρισμα του Αγίου Πνεύματος.

Η ενέργεια της Θείας Χάριτος δεν εξαρτάται από την ανθρώπινη τελειότητα του λειτουργού. Ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα στα Μυστήρια και αγιάζει τον λαό Του.

Γι’ αυτό και η ιερατική ευλογία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται επιπόλαια ή απλώς ως μία εκκλησιαστική συνήθεια. Είναι επίκληση του Θεού. Είναι προσευχή. Είναι πνευματική σκέπη. Είναι μία αόρατη αγκαλιά της Εκκλησίας προς τον άνθρωπο.

Όταν ο Ιερέας λέγει:

**«Η ευλογία του Κυρίου και το έλεος Αυτού έλθοι εφ’ υμάς»**,

δεν εκφράζει απλώς μία ευχή. Ζητά από τον Θεό να κατέλθει η Χάρη Του επάνω στους ανθρώπους, να τους φωτίσει, να τους ενισχύσει, να τους προστατεύσει και να τους οδηγήσει στον δρόμο της σωτηρίας.

Η ευλογία δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν θα συναντήσει δυσκολίες. Σημαίνει όμως ότι δεν θα είναι μόνος του μέσα στις δυσκολίες. Θα έχει μαζί του την παρουσία του Θεού.

Η ευλογία δεν καταργεί τον πόνο, αλλά δίνει δύναμη να τον υπομένουμε.

Δεν εξαφανίζει κάθε δοκιμασία, αλλά φωτίζει τον δρόμο μας.

Δεν μετατρέπει πάντοτε τις περιστάσεις, αλλά μεταμορφώνει την καρδιά μας, ώστε να αντιμετωπίζουμε τις περιστάσεις με πίστη, υπομονή και ελπίδα.

Πόσοι άνθρωποι δεν πλησίασαν έναν Ιερέα με δάκρυα και έφυγαν ενισχυμένοι μόνο και μόνο επειδή δέχθηκαν μία ευλογία και άκουσαν έναν λόγο παρηγοριάς;

Πόσες μητέρες δεν ζήτησαν την ευλογία για τα παιδιά τους;

Πόσοι ασθενείς δεν ένιωσαν ανακούφιση όταν το χέρι του Ιερέα έκανε επάνω τους το σημείο του Σταυρού;

Πόσοι νέοι δεν ξεκίνησαν έναν δύσκολο δρόμο, μία εργασία, έναν γάμο, ένα ταξίδι ή μία νέα ζωή, ζητώντας πρώτα την ευλογία της Εκκλησίας;

Ο πιστός δεν πρέπει να βλέπει την ευλογία ως κάτι μαγικό. Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με μαγικές πράξεις. Η ευλογία καρποφορεί όταν συνοδεύεται από πίστη, ταπείνωση, μετάνοια και αγώνα.

Δεν αρκεί κάποιος να ζητήσει την ευλογία και ύστερα να συνεχίσει αδιάφορα μία ζωή μακριά από τον Θεό. Η ευλογία είναι πρόσκληση για σχέση με τον Χριστό. Είναι κάλεσμα να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημά Του.

Το χέρι του Ιερέα που ευλογεί θυμίζει στον άνθρωπο ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα, ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες.

Θυμίζει ότι η ζωή μας δεν βρίσκεται στα χέρια της τύχης, αλλά στα χέρια του Θεού.

Θυμίζει ότι ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο, αλλά απλώνει το χέρι Του για να τον στηρίξει, να τον σηκώσει και να τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Κάθε ιερατική ευλογία είναι σαν μία σιωπηλή φωνή του Χριστού που λέγει:

«Μη φοβάσαι. Εγώ είμαι μαζί σου».

«Μην απελπίζεσαι. Υπάρχει δρόμος επιστροφής».

«Μην αισθάνεσαι μόνος. Η Εκκλησία προσεύχεται για σένα».

«Σήκωσε τον σταυρό σου με πίστη και προχώρησε».

Το χέρι του Ιερέα που ευλογεί δεν δείχνει τη δύναμη ενός ανθρώπου. Δείχνει την αγάπη του Θεού, που προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία.

Δεν είναι χέρι εξουσίας, αλλά χέρι διακονίας.

Δεν είναι χέρι που επιβάλλεται, αλλά χέρι που προσεύχεται.

Δεν είναι χέρι που καταδικάζει, αλλά χέρι που αγκαλιάζει, συγχωρεί, στηρίζει και ευλογεί.

Γι’ αυτό, κάθε φορά που λαμβάνουμε την ευλογία του Ιερέα, ας την δεχόμαστε με πίστη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Ας θυμόμαστε ότι πίσω από το ανθρώπινο χέρι βρίσκεται η Χάρη του Χριστού.

Και ας προσευχόμαστε η ευλογία αυτή να γίνεται μέσα στη ζωή μας φως στις δυσκολίες, παρηγοριά στις θλίψεις, δύναμη στους αγώνες και οδηγός στον δρόμο της σωτηρίας.

Διότι εκείνος που πραγματικά ευλογεί είναι πάντοτε ο Χριστός.

Ο Ιερέας απλώς προσφέρει το χέρι του, για να γίνει όργανο της αγάπης, της ειρήνης και της Χάριτος του Θεού.

π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος