Αύγουστος… Ο μήνας που η γη φορά το όνομα της Μάνας.

  

Έρχεται ο Αύγουστος…
Και μοιάζει σαν να αλλάζει η ανάσα του κόσμου. Ο ήλιος καίει το χώμα, μα οι καρδιές δροσίζονται.
Οι δρόμοι μυρίζουν θυμάρι, βασιλικό και λιβάνι. Οι καμπάνες δεν χτυπούν απλώς… μιλούν.
Και λένε σε κάθε ψυχή:

«Η Μάνα σε περιμένει…»

Υπάρχουν μήνες που περνούν σαν τις σελίδες ενός ημερολογίου.
Κι υπάρχει κι ο Αύγουστος…
Που δεν περνά. Μένει μέσα σου.
Γίνεται παιδική ανάμνηση, δάκρυ, προσευχή, επιστροφή.
Είναι ο μήνας που ακόμη κι εκείνος που είχε χρόνια να περάσει το κατώφλι μιας εκκλησίας, θα σταθεί για λίγο μπροστά στην εικόνα Της.

Θα ανάψει ένα κερί…
Και χωρίς να το καταλάβει, θα πει χαμηλόφωνα: «Παναγία μου… βοήθα με.»
Πόσες φορές άραγε άκουσε αυτή τη φράση;

Εκατομμύρια…

Κι όμως δεν κουράστηκε ποτέ να σκύβει πάνω από τον ανθρώπινο πόνο.

Δεν κουράστηκε να γίνεται παρηγοριά. Δεν κουράστηκε να είναι Μάνα.

Αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο με τα μάτια των Αγγέλων, ίσως να βλέπαμε κάθε βράδυ του Αυγούστου την Παναγία να περπατά αθόρυβα πάνω από τις πόλεις και τα χωριά.
Να μπαίνει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και να χαϊδεύει το μέτωπο ενός παιδιού.
Να κάθεται δίπλα σε μια μάνα που προσεύχεται σιωπηλά.
Να στέκεται κοντά στον άνθρωπο που αποκοιμήθηκε με τα μάτια βουρκωμένα, γιατί δεν είχε πια δύναμη ούτε να προσευχηθεί.

Και τότε…

Να κάνει Εκείνη την προσευχή για λογαριασμό του.
Γιατί αυτό κάνουν οι μάνες.
Προσεύχονται ακόμη κι όταν τα παιδιά τους δεν μπορούν.
Κάποιος θα με ρωτήσει:
Τι είναι τελικά ο Αύγουστος;

Και θα του απαντήσω…

Ο Αύγουστος δεν είναι μήνας.
Είναι αγκαλιά. Είναι το δάκρυ που δεν ντρέπεται να κυλήσει.
Είναι το κερί που τρεμοπαίζει μπροστά στην εικόνα.
Είναι το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς» που βγαίνει μέσα από τα σπασμένα κομμάτια της καρδιάς.
Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος νιώθει ξανά παιδί…
Γιατί απέναντί του στέκεται η Μάνα.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο όμορφο;
Η Παναγία δεν ρωτά ποιος είσαι. Δεν μετρά τα λάθη σου.
Δεν ανοίγει βιβλία για να δει πόσες φορές έπεσες.
Σε κοιτάζει όπως κοιτάζει μια μάνα το παιδί της όταν γυρίζει κουρασμένο στο σπίτι.

Το μόνο που θέλει είναι να σε πάρει από το χέρι…

Και να σε οδηγήσει στον Χριστό.
Αυτό έκανε πάντα. Αυτό κάνει και σήμερα.
Γι’ αυτό και την αγαπά ολόκληρη η Ρωμιοσύνη.
Γι’ αυτό κάθε νησί, κάθε βουνό, κάθε χωριό έχει μια εκκλησιά αφιερωμένη σ’ Εκείνη.
Γιατί όπου υπάρχει πόνος…
Οι άνθρωποι χτίζουν μια Παναγιά.
Και όπου υπάρχει ελπίδα…
Ακούγεται το όνομά Της.

Αδελφέ μου…

Μην φοβηθείς να γίνεις πάλι παιδί αυτόν τον Αύγουστο.
Πήγαινε σε μια Παράκληση.
Άφησε για λίγο το κινητό, τις έγνοιες, τη βιασύνη.
Στάσου μπροστά στην εικόνα Της.
Και πες μόνο δύο λέξεις:

«Μάνα μου…»

Δεν χρειάζονται περισσότερες.
Οι μάνες καταλαβαίνουν πριν ακόμη μιλήσουν τα παιδιά τους.
Και η Παναγία…
Είναι η Μάνα όλων μας.
Καλό αντάμωμα στις Παρακλήσεις.

Κι αν κρατήσεις μόνο μία φράση από όλα όσα διάβασες σήμερα, κράτησε αυτή:
Όταν όλα σε αφήσουν… κράτα εσύ την Παναγία από το φουστάνι.
Και θα σε οδηγήσει με ασφάλεια στην αγκαλιά του Υιού Της.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό του Αυγούστου…
Δεν περιμένουμε απλώς την γιορτή της Παναγίας. Περιμένουμε να ξαναβρούμε τη Μάνα μας.