του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Στο σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί (Α΄ Κορ. θ΄ 2-12), ο Απόστολος Παύλος ξεκαθαρίζει κάποια λειτουργικά ζητήματα της Εκκλησίας, τα οποία παραμένουν ακόμη και σήμερα αμφιλεγόμενα για πολλούς πιστούς και μη.
Καταρχάς, να σημειώσουμε πως κάποιοι εκ των πιστών, και μάλιστα εκείνοι που βρίσκονταν σε ανώτερη θέση μέσα στην κοινότητα, εξέφραζαν έντονη αμφισβήτηση προς το πρόσωπό του.
Θεωρούσαν πως, επειδή δεν υπήρξε, όπως οι άλλοι Απόστολοι, αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της επίγειας παρουσίας του Χριστού, υστερούσε και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να θεωρείται γνήσιος μαθητής Του.
Σε αυτή την αμφισβήτηση συνέβαλε και κάτι ακόμη, που θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτέλεσε την αφορμή για όλα όσα ακούμε σήμερα.
Το γεγονός ότι αρνούνταν να λάβει υλική αποζημίωση για όλη του τη διακονία. Προτιμούσε, παρά το γεγονός ότι το δικαιούταν, όπως ο ίδιος μας λέει, να εργάζεται, να κοπιάζει και να αυτοσυντηρείται, ώστε να μην επιβαρύνει οικονομικά την κοινότητα των πιστών.
Τον ακούμε, λοιπόν, να λέει πως οι άνθρωποι της Εκκλησίας, εκείνοι που κοπιάζουν, κηρύττουν και εργάζονται αποκλειστικά για τη διάδοση του Ευαγγελίου, πέρα από τη φιλανθρωπία που οφείλουν να επιτελούν, δικαιούνται να βιοπορίζονται από τα έσοδα της Εκκλησίας.
Ως παράδειγμα μας αναφέρει τους στρατιώτες που βρίσκονται στον πόλεμο και συντηρούνται από την πολιτεία, τους αμπελουργούς που δικαιούνται να γεύονται τους καρπούς του αμπελιού που καλλιεργούν και τους βοσκούς που καταναλώνουν το γάλα από τα ίδια τα ζώα που φροντίζουν.
Όλα αυτά είναι απολύτως φυσικά και δικαιολογημένα, ως καρπός της εργασίας και του κόπου τους.
Ο ίδιος, όμως, θέλει να δώσει το ορθό παράδειγμα της προσφοράς και της ελευθεριότητας της πίστεως στον Χριστό, απαλλαγμένος από κάθε υλική προσδοκία.
Γι’ αυτό εργάζεται, αυτοσυντηρείται και δεν επιβαρύνει την Εκκλησία. Και όχι μόνο δεν ζητά να λάβει, αλλά προσφέρει. Προσφέρει όχι μόνο σε υλικό επίπεδο, αλλά, πάνω απ’ όλα, σε πνευματικό.
Αδελφοί μου, θέλει να έχουμε μεγάλη προσοχή και εγκράτεια στους λογισμούς μας, όπως τότε, έτσι και σήμερα. Βλέπουμε να αγανακτούν πολλοί πιστοί με τα έσοδα των Εκκλησιών ή με τις διάφορες δισκοφορίες που πραγματοποιούνται στους Ιερούς Ναούς. Ξέρετε, αυτό ακριβώς είναι ένα συνήθειο που έμεινε στους Ιερούς Ναούς από εκείνη την εποχή, όταν γινόταν ακριβώς το ίδιο.
Όλοι μαζί οι πιστοί συνέβαλλαν στην κάλυψη των κοινών εξόδων της Εκκλησίας, μη διαχωρίζοντάς την από τη φυσική τους οικογένεια.
Όμως υπήρχαν, όπως και υπάρχουν πάντοτε, και κάποιοι επιτήδειοι, τους οποίους ο Παύλος είχε αντιληφθεί θεοφώτιστα, που απέβλεπαν στην προσωπική τους βόλεψη και επιδίωκαν το δικό τους όφελος, και γι’ αυτό προσπαθούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση.
Έτσι και εμείς πρέπει να φύγουμε σήμερα από το πνεύμα της μόνιμης καχυποψίας απέναντι σε όλους και σε όλα και να βάζουμε πρώτα την πίστη μας ως οδηγό, αφήνοντας παράλληλα και τη λογική μας να λειτουργεί σωστά.
Η διακονία μας σήμερα, από όποια θέση κι αν βρισκόμαστε, είναι πολύπλευρη και, ως εκ τούτου, είναι λογικό να υπάρχουν πολλές δυσκολίες και εμπόδια.
Η προσφορά και η ελεημοσύνη, όμως, δεν περιορίζονται μόνο στην ύλη, η οποία ασφαλώς και είναι ουσιαστική, αλλά πρωτίστως στην ανάπαυση της ψυχής των αδελφών μας.
Ένας καλός και παρηγορητικός λόγος, μια αληθινή, ζεστή αγκαλιά, ακόμη και ένα τηλέφωνο συμπαράστασης σε μια δύσκολη στιγμή, συγκροτούν την αληθινή φύση της Εκκλησίας του Χριστού μας.
Έτσι και εμείς, όπως ο Παύλος, να νιώθουμε την Εκκλησία ως σπίτι μας, πάντα ανοιχτό και πάντα να κοπιάζουμε για να το συντηρούμε, όχι προς ίδιον όφελος, αλλά πάντοτε προς δόξαν Θεού. Κεφαλή μας είναι ο Χριστός και μέλη του Σώματός Του είμαστε όλοι εμείς, ενωμένοι μεταξύ μας.
Όταν ένα μέλος πάσχει, πάσχουν και όλα τα υπόλοιπα και υπολειτουργούν.
Για τον λόγο αυτό, ας ενωνόμαστε πάντοτε, μετέχοντας όλοι του κοινού Ποτηρίου, ώστε από εκεί να ξεκινά να ρέει μέσα μας η ίδια η Ζωή, ο ίδιος ο Χριστός.
Μόνο έτσι θα μπορούμε να κρατούμε τις ισορροπίες μεταξύ μας και, παρά τις όποιες ανθρώπινες διαφορές, η πορεία μας θα είναι πάντοτε Χριστομίμητη, «εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν» και «τῷ Θεῷ εὐάρεστον».
Πηγή: romfea,gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου