Η
κατάθλιψη πολλές φορές μοιάζει σαν ένα βαθύ σκοτάδι που απλώνεται μέσα
στην ψυχή. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, μπορεί να
αισθανθεί μόνος, άδειος, χωρίς ελπίδα και χωρίς δύναμη να σηκώσει το
βάρος της ζωής.
Όμως ο Θεός δεν
απομακρύνεται από εμάς επειδή εμείς απομακρυνθήκαμε από Εκείνον.
Περιμένει σιωπηλά την επιστροφή μας. Ακόμη κι όταν δεν έχουμε δύναμη να
προσευχηθούμε, ακόμη κι όταν το μόνο που μπορούμε να ψελλίσουμε είναι
ένα «Θεέ μου, βοήθησέ με», Εκείνος ακούει.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα γνωρίσουμε πόνο, θλίψη ή σκοτάδι. Σημαίνει ότι μέσα στο σκοτάδι δεν είμαστε μόνοι.
Κάποιες φορές η ψυχή δεν χρειάζεται μεγάλες κουβέντες. Χρειάζεται να γονατίσει, να αφήσει τα δάκρυά της μπροστά στον Θεό και να πει:
«Κύριε, δεν έχω δύναμη. Κράτησέ με Εσύ.»
Και ίσως εκεί, μέσα στην πιο δύσκολη νύχτα, αρχίσει να μπαίνει λίγο φως.
Γιατί ο Θεός δεν περιμένει να γίνουμε δυνατοί για να μας πλησιάσει. Μας πλησιάζει ακριβώς όταν είμαστε αδύναμοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου